Έχω μια κακιά συνήθεια, όπως και πολύς κόσμος πιστεύω. Δεν μπορώ να πετάξω /χαρίσω τα παλιά μου ρούχα. Είχα πάντα στο μυαλό μου πως αν τα χάριζα, κάποια στιγμή θα τα χρειαζόμουν και τότε δεν θα τα είχα. Εχθές όμως έφτασα στο αμήν, δεν άντεξα άλλο, η ντουλάπα μου κόντευε να σκάσει! Ρούχα στενά, ρούχα φαρδιά κάθε εποχή και άλλα κιλά. Μήπως υπήρχε ποτέ περίπτωση να φορέσω ρούχα που φορούσα στα 25 μου;

Πήρα λοιπόν την απόφαση να κάνω το ξεσκαρτάρισμα. Ξεκίνησα με όρεξη αλλά μόλις είδα τα παλιά μου ρούχα άρχισα: «Αχ  αυτό το μπλουζάκι ήταν κάποτε το αγαπημένο μου! Αχ με αυτή τη φούστα βγήκα το πρώτο μου ραντεβού! Αχ με αυτό το σορτσάκι πρωτοφιλήθηκα! Αχ με αυτό το πουκάμισο γνώρισα τον άντρα μου!»… Για όλα είχα μια ανάμνηση, πως μπορούσα να αποχωριστώ τις αναμνήσεις μου; Πώς μπορούσα να πετάξω όλες αυτές τις στιγμές που είχα ζήσει;

Δεν μπορούσα να βάλω τη ζωή μου σε πλαστικές σακούλες.. δεν μπορούσα! Έτσι δίπλωσα τις αναμνήσεις μου και τις ξαναέβαλα στη ντουλάπα, δίχως δεύτερη σκέψη. Μερικές φορές  και τα πιο ασήμαντα πράγματα είναι για τον καθένα μοναδικά!

Της Σοφίας Β.