Οι περισσότεροι άνθρωποι μιλάνε ανοιχτά για τη σχέση τους. Πόσο σωστή είναι, πόση τρυφερότητα και πόση στοργή μπορεί να σου προσφέρει ένας άνθρωπος. Σου παρουσιάζουν τη σχέση τους σαν κάτι φυσιολογικό. Υπάρχουν όμως και τα άτομα που συμβιβάζονται με τα λίγα ή και με τα καθόλου απαραίτητα. Τι κάνει μια σχέση ελάχιστη; Ή, καλύτερα, τι κάνει έναν άνθρωπο ελάχιστο;

Ο κάθε άνθρωπος έχει, από τη φύση του, θέσει κάποια όρια, τα οποία, αν τον ρωτήσεις, θα σου πει και ο ίδιος ότι δεν γνωρίζει ποια είναι. Γνωρίζοντας, λοιπόν, έναν άνθρωπο που εξαρχής το ένστικτό σου σε προειδοποιεί ότι δεν πρόκειται να σου προσφέρει τίποτα από όσα αποζητάς, πώς μπορείς να συνεχίσεις να συμβαδίζεις μαζί του; Από εκεί ξεκινά ο συμβιβασμός.

Το ένστικτό σου δεν πέφτει ποτέ έξω. Από την αρχή σου φώναζε ότι δεν πρέπει να είσαι με αυτό το άτομο, εσύ όμως εκεί. Άπραγος, φιμώνοντας τις επιθυμίες που προέρχονται από τα βάθη της καρδιάς σου. Λουλούδια, λεφτά, ταξίδια είναι αρκετά για να χρυσώσουν τις ψεύτικες επιθυμίες που έχεις μέσα σου, αλλά δεν σου προσφέρουν το βασικό στοιχείο, κάτι που κανένα υλικό αγαθό δεν μπορεί να φανεί αντάξιο της πραγματικής του αξίας: την αγάπη.

Ακούμε συνέχεια τη γνωστή φράση «η γενιά μας ευθύνεται για το πώς είναι ο κόσμος». Κανείς, όμως, δεν σκέφτηκε ότι εμείς ορίζουμε τη γενιά μας. Μέσα από τα μέσα μαζικής δικτύωσης προωθούμε κάτι εικονικό. Προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι αυτό που έχουμε είναι αρκετό για να καταλάβει ο κόσμος ότι έχουμε βρει τον κατάλληλο άνθρωπο. Ναι, ίσως βρήκες τον κατάλληλο άνθρωπο που θα πραγματοποιεί κάθε επιθυμία σου στο υλικό κομμάτι, που θα ομορφύνει με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο τον ορισμό της αληθινής σχέσης και θα δημιουργήσει μια ψευδαίσθηση στο κοινό. Συναισθηματικά, όμως, μπορεί να σε καλύψει;

Αν εμβαθύνουμε σε αυτή την ερώτηση, η απάντηση, δυστυχώς, θα είναι απογοητευτική. Επιλέγουμε ανθρώπους από την εμφάνισή τους, από τον τρόπο που μας παρουσιάζουν τη ζωή τους, χωρίς να μπούμε στη διαδικασία να τους γνωρίσουμε πραγματικά, για να καταλάβουμε αν όντως είναι αυτό που αναζητάμε. Όπως τα βιβλία. Αρκετές φορές επιλέγουμε γρήγορα ένα βιβλίο από τον τίτλο και το εξώφυλλό του. Κανένας δεν θα επιλέξει ένα ταλαιπωρημένο, φθαρμένο βιβλίο. Γιατί δεν μας ενδιαφέρει το περιεχόμενό του, αλλά η εμφάνισή του και ο θόρυβος που δημιουργείται γύρω από αυτό.

Δεν μπορώ να δανείζω τη ζωή μου, το σώμα μου, σε έναν άνθρωπο που δεν έχει τίποτα άλλο πέρα από υλικά αγαθά. Δεν μπορώ να επενδύω χρόνο και συναίσθημα σε κάποιον που προσφέρει πράγματα, αλλά όχι παρουσία. Η καρδιά; Η ψυχή; Η ουσιαστική σύνδεση; Η ομορφιά δεν πηγάζει από μέσα μας; Δεν είναι όλα όσα δεν φαίνονται, αυτά που τελικά μένουν; Έχει χαθεί όλο το νόημα του ρομαντισμού, όχι εκείνου που υπόσχεται μεγάλες χειρονομίες, αλλά εκείνου που γεννιέται από τη φροντίδα, την κατανόηση και την αληθινή αγάπη.
Μην συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο. Να κυνηγάς ό,τι σου αξίζει και να θυμάσαι: κανένα υλικό αγαθό δεν μπορεί να ομορφύνει τη ζωή σου, πέρα από μια αληθινή καρδιά, πλημμυρισμένη από αγάπη.
Σταύρος Χριστοδούλου