Και κάποτε έρχεται η στιγμή του απολογισμού.
Έχεις κάνει, έχεις νοιώσει, έχεις χάσει, έχεις κερδίσει…
Στέκεις εκεί στην άκρη του γιαλού κοιτώντας το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας, το δώρο του Θεού σε αυτό το μικρό κομμάτι γης.
Θωρείς και σκέπτεσαι τα όνειρα και τις επιθυμίες, τα πάθη και τις τρέλες, τα χρόνια, τον πλούτο που πέρασε από τα χέρια σου, τα πρόσωπα, τις αγάπες ,την δημιουργία, την προσφορά…
Και τώρα, τι;
Τι έμεινε ακόμη; Τι προλαβαίνεις να ζήσεις;

Δεν σε ρωτάω τι θέλεις. Ίσως και να μην μου πεις…
Και τότε ακούγεται η φωνή της ψυχής: Κίνητρο, έχεις κίνητρο.
Ποιο κίνητρο να έχω;
Την ζωή σου κάθε μέρα. Αυτό έχεις. Αφού ξημερώνει και είσαι ακόμη εδώ, τότε έχεις κίνητρο.
Μέχρι τώρα το κίνητρο ήταν δεμένο με την πραγμάτωση θεμάτων η καταστάσεων για μένα και κάποιους άλλους.
Τώρα πρέπει να νοιαστώ για μένα.
Άντε να σε δω τώρα…

Ξάφνου ακούγεται ένα πολύ παλιό τραγούδι, πολύ πιο παλιό και από σένα, “ήρθες αργά στο δρόμο της ζωής μου, ήρθες αργά για να μου δώσεις την χαρά”…
Κοιτάς τον εαυτό σου και αναρωτιέσαι, μήπως αφέθηκες και γέρασες κάπως πρόωρα;
Ούτε οι σκέψεις δεν έχουν κουράγιο να σου απαντήσουν.
Ούτε γέρασες, ούτε τίποτα.
Και κίνητρο έχεις την ζωή την υπόλοιπη.
Άλλωστε δεν έχουν όλοι την πολυτέλεια να ζουν την ωριμότητα.
Άλλοι φεύγουν νωρίς, άλλοι δεν ωριμάζουν ποτέ.

Γνώρισες καλύτερα τον εαυτό σου μέσα από την μοναδικότητά σου.
Αποφεύγοντας τις ίδιες τοξικές καταστάσεις… σου στοίχισαν, δεν λέω, αλλά τα κατάφερες.
Έχεις ένα πρόγραμμα.
Έχεις ένα σκοπό.
Να ζήσεις την αγάπη και την ευτυχία.
Κάνε το λοιπόν πράξη.

Η αγάπη δεν είναι μαθηματικά ή business, είναι απλή και αυθεντική.
Πάρε λοιπόν την απόφαση να ζήσεις μόνο με αυτό.
Άλλωστε κάποτε θα πουν πως από εδώ πέρασε ένας καλός άνθρωπος, τίποτα άλλο.
Σε ευχαριστώ ζωή για την ωριμότητα που μου χάρισες απλόχερα.
Γραμμένο με αγάπη…
Αναξίμανδρος