Νικάω το χθες που θέλει να με κρατά δεμένο.
Νικάω τη σκιά που ψιθυρίζει πως δεν μπορώ.
Νικάω τη φθορά που μετράει τις ώρες μου σαν απώλεια.
Νικάω τη σιωπή που αρνείται να γίνει φωνή.
Νικάω την ακινησία που προσποιείται την ασφάλεια.
Ανατέλλω…
Είμαι η αρχή ξανά…
Δεν περιμένω την άδεια του κόσμου.
Δεν ζητώ συγχώρεση για το φως μου.
Είμαι η φλόγα που σπάει το κρύο γυαλί.
Είμαι η σπίθα που αρνείται να σβήσει.
Είμαι το άνοιγμα που κάνει ο ουρανός μέσα μου.
Κάθε ανάσα μου είναι δήλωση.
Κάθε βήμα μου είναι πράξη.
Κάθε σιωπή μου γίνεται υπόσχεση για κραυγή.
Όσο ανατέλλω, κανένα σκοτάδι δεν με νικά.
Και αν πέσω, θα σηκωθώ όπως ο ήλιος.
Αναπόφευκτα αλύγιστος νικητής…
Λίλη Λέζου
Απάντηση