Κι αν μεγάλωσες κι εσύ με το αφήγημα του “καλού παιδιού”, που δεν πρέπει να στεναχωρεί τους άλλους, δεν πρέπει να χαλάει χατήρια, δεν πρέπει να αντιμιλάει…
Του “καλού παιδιού”, που πρέπει να δείχνει ανωτερότητα στις προσβολές, που πρέπει να δίνει δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες, που πρέπει να γυρνάει και το άλλο μάγουλο σε κάθε χαστούκι…
Αν κι εσύ μεγάλωσες έτσι, μην απορείς που κάθε “όχι” που ξεστομίζεις, σε γεμίζει ενοχές.

Ok… όπως κι αν μεγάλωσες, η εμπειρία σου, η μέχρι τώρα πορεία σου και τα βιώματά σου, προφανώς σε δίδαξαν πως το “όχι” δεν είναι τόσο κακή λεξούλα τελικά. Πλέον ξέρεις πως είναι αναφαίρετο δικαίωμά σου να επιλέγεις τι θες και τι δεν θες και να το δηλώνεις χωρίς ενοχές.
Χωρίς ενοχές, είπαμε;

Πόσες φορές δεν είπες “όχι” κι αφού συνεχάρεις κρυφά τον εαυτό σου που ύψωσες ανάστημα, άρχισαν μικρές κι ενοχλητικές φωνούλες να τυρρανούν τη συνείδησή σου;
-Κι αν παρεξηγήθηκε;
-Μήπως ήμουν υπερβολική;
-Κι αν δεν μου ξαναμιλήσει;
-Μήπως ήμουν άδικη;
-Κι αν όντως είχε ανάγκη αυτό που μου ζήτησε;
-Μήπως είμαι εγωίστρια;
Φωνές που σε γεμίζουν ενοχές και δεύτερες σκέψεις, ενώ αποδυναμώνουν ύπουλα τη δύναμη και το θάρρος που ένιωσες ξεστομίζοντας το “όχι” σου…

Stop! Βαθιά ανάσα!
Πέρασες τη μισή σου ζωή με το αφήγημα του “καλού παιδιού” να σου πιπιλάει τον εγκέφαλο. Το καλό παιδί που το αγαπάνε όλοι, που κοιμάται με τη συνείδησή του καθαρή κι είναι πάντα νικητής στο τέλος (Ναι! Και μετά ξύπνησες!).
Και ok, μπορεί όλοι να θέλουμε το καλό να βγαίνει νικητής εντέλει (το αν όντως συμβαίνει, είναι άλλη συζήτηση), το θέμα όμως είναι ότι κάποια παρεξήγηση υπάρχει στον ορισμό “καλό παιδί”. Κάπου τα έχουμε μπερδέψει…

Καλό παιδί, δεν είναι αυτό που λέει πάντα και σε όλους “ναι.” Δεν είναι αυτό που υπομένει συμπεριφορές κι αντέχει καταστάσεις. Δεν είναι αυτό που δείχνει “ανωτερότητα” σε κάθε “κατώτατη” αντιμετώπιση.
Δεν είναι τα παραπάνω που σε κατατάσσουν στα “καλά παιδιά”.
Με τα παραπάνω… να δεις που κάποτε θα μας πούνε και malaκες που λέει και το άσμα!

Να έχεις μπέσα, να τιμάς το λόγος σου, να μην προξενείς κακό.
Να έχεις αλήθεια στην ψυχή σου και να βοηθάς όταν μπορείς.
Να μην υποτιμάς και να μην εκμεταλλεύεσαι ανθρώπους και καρδιές.
Αυτά σε κάνουν “καλό παιδί”.
Και να αγαπάς. Και τον εαυτό σου. Πρώτα αυτόν.
Γιατί αν δεν αγαπάς εσένα, δεν μπορείς ν’ αγαπήσεις κανέναν.

Κι όταν καταφέρεις να σ’ αγαπήσεις (δεν είναι πάντα εύκολο, όσο αυτονόητο κι αν ακούγεται), θα καταλάβεις πως το να μη συναινείς πάντα, το να μην αποδέχεσαι τα πάντα, δεν σε κάνει κακό.
Το να εκφράζεις τα “θέλω” σου και τα “δεν θέλω” σου, δεν σε κάνει σκληρό.
Το να θέτεις τα όριά σου και να μη θες να τα χαλαρώνεις επειδή στο ζητάνε οι άλλοι, δεν σε κάνει τοξικό.
Όταν καταφέρεις να σ’ αγαπήσεις, θα καταλάβεις πως τα “όχι”, δεν θέλουν ενοχές!

Υστερόγραφο: Ξέρω πως καμιά φορά τα “όχι” που ξεστομίζεις, κάνουν το στομάχι σου να σφίγγεται. Μην αφήσεις όμως αυτό το σφίξιμο να σε γυρίσω πίσω. Κάθε φορά θα είναι και πιο εύκολο -promise! Και μην ξεχνάς… το να σέβεσαι τον εαυτό σου, είναι το πρώτο βήμα για να σε σεβαστούν κι οι άλλοι. Τα “όχι” είναι αυτά που χτίζουν αληθινές σχέσεις και χαρακτήρες.
Κική Γιοβανοπούλου