Η ζωή είναι σαν κρουαζιέρα.
Μ’ ένα εισιτήριο στο χέρι, φορτωμένη προσδοκίες ξεκινάς μια πορεία μαγική.
Το πρόγραμμα είναι προαποφασισμένο, το πώς θα ζήσεις κάθε σταθμό εξαρτάται από εσένα.
Αντικρύζεις λιμάνια και στάσεις που δεν διάλεξες. Σημεία όπου μπορείς να αποβιβαστείς προσωρινά, να γνωρίσεις νέα μέρη, να δημιουργήσεις όμορφες αναμνήσεις και να επιστρέψεις στο πλοίο πιο πλούσιος.
Άλλα τοπία σε εντυπωσιάζουν και άλλα σε αφήνουν αδιάφορο. Λιμάνια που σε μαγεύουν και άλλα που τα αφήνεις πίσω χωρίς δεύτερη ματιά.

Στην πορεία σου συναντάς και παρατηρείς συνεπιβάτες, μοιράζεσαι δείπνα, ιστορίες και μερικές φορές τη θέα από την πλώρη. Γνωρίζεις καινούρια πρόσωπα και μαθαίνεις πράγματα που δεν είχες φανταστεί. Κάποιοι θα σε συμπαθήσουν, άλλοι θα σε αποφύγουν και είναι εντάξει αυτό.
Ο χορός, η μουσική, το κολύμπι, οι εξερευνήσεις στα λιμάνια, άλλα τα προλαβαίνεις άλλα πάλι όχι και είναι εντάξει κι αυτό.
Σε κάθε περίπτωση καλείσαι να επιλέξεις πού θέλεις να αφιερώσεις τον χρόνο και την ενέργειά σου. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως μια μέρα θα μείνεις κλεισμένη στην καμπίνα επειδή η ψυχή σου αναζητά την ησυχία.

Μια άλλη μέρα θα αφεθείς στην μουσική, το γέλιο, την αλμύρα, θα ανοίξει η περιέργειά σου να ζήσεις κάτι νέο. Κάτι που στη στεριά δεν φανταζόσουν καν.
Από το κατάστρωμα βλέπεις τον ορίζοντα, πότε μια ανατολή, πότε ένα ηλιοβασίλεμα, πότε μια καταιγίδα.
Εκεί στο κατάστρωμα, οι εμπειρίες της ζωής σου, κατασταλάζουν.
Η θάλασσα γίνεται ο μεγάλος πίνακας σκέψης σου, κρατάει τις σημειώσεις του απολογισμού. Εκεί ανασυνθέτεις, κατανοείς και κάνεις μικρές αλλαγές στην δική σου (εσωτερική) πορεία, ακόμα κι αν το πλοίο δεν αλλάξει.

Η κρουαζιέρα σε αναγκάζει να ξεκουραστείς. Δεν έχει νόημα να τρέχεις συνέχεια. Όταν το πλοίο είναι εν πλω κι εσύ μπορείς απλώς να σταματάς, μαθαίνεις πως η αδράνεια σου δεν είναι χάσιμο χρόνου, αλλά απαραίτητο καύσιμο για να συνεχίσεις.
Κάποιες μέρες ο ήλιος θα κάψει το δέρμα σου, άλλες το θαλασσινό αεράκι θα γιατρέψει τις πληγές σου.
Κάποιες μέρες η θάλασσα θα είναι γαλήνια και θα νιώθεις πως η ζωή σε χαϊδεύει απαλά με ένα χάδι, το μπλε του ουρανού. Άλλες, που τα κύματα θα σε ταρακουνήσουν και θα καταλάβεις πόσο σπουδαία είναι η ισορροπία σου, τι φοβάσαι και τι τρέμεις να χάσεις, τι αγαπάς και ποιοι είναι οι άνθρωποι που σου κρατάνε το χέρι.
Γι’ αυτό, στη ζωή, όπως και στην κρουαζιέρα, φρόντισε να βγεις στο κατάστρωμα, να δοκιμάσεις νέες γεύσεις, νέες σκέψεις, να κάνεις βήματα σε μέρη (εσωτερικά και εξωτερικά) που δεν έκανες ποτέ.
Ακόμα κι αν τα κύματα καμιά φορά φουντώνουν και ο ουρανός σκοτεινιάζει, η διαδρομή παραμένει ανεκτίμητη.

Πιθανόν στην διαδρομή να συνειδητοποιήσεις ότι, παρότι δεν διάλεξες εσύ όλους τους προορισμούς, αυτοί διάλεξαν εσένα.
Και οι στιγμές που σε διαμόρφωσαν δεν ήταν μόνο οι θεαματικές, οι γεμάτες ένταση και μάθηση, αλλά εξίσου και οι ήρεμες, γεμάτες σκέψη.
Όμως το ταξίδι δεν κρατά για πάντα.

Παρότι η στεριά μας δεν είναι πάντα ασφαλής, ήσυχη και έχει τους δικούς της περιορισμούς, αγώνες και όρια θυμήσου κάτι: Η κρουαζιέρα σου έμαθε πως μπορείς να ξεφεύγεις από την γνώριμη στεριά, πως είναι ασφαλές και εφικτό να δοκιμάζεις νέα νερά, να αφεθείς στη ροή της ζωής. Να απολαμβάνεις μια νέα διαδρομή.
Ακόμα κι όταν τα κύματα φουντώνουν και ο ουρανός σκοτεινιάζει, η διαδρομή παραμένει ανεκτίμητη.
Στο τέλος το πλοίο δένει στον τελικό του προορισμό.

Σου θυμίζει πως η στεριά είναι το σημείο εκκίνησής σου, αλλά και η τελική αποβίβαση.
Είναι η βάση σου, η ζώνη άνεσης σου.
Ο κόσμος που ξέρεις και ανήκεις.
Θα κατέβεις από το πλοίο με έναν ιδιαίτερο, αόρατο πλούτο – με στιγμές κι αναμνήσεις, τοπία, αποφάσεις και συνειδητοποιήσεις που έγιναν ολόδικά σου.
Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να σου αφαιρέσει κανείς και τίποτα.
Μαρία Σωμαράκη
www.mariasomaraki.gr