Κι είμαστε εκεί, ο ένας απέναντι στον άλλον, ένα λεπτό, μια ανάσα πριν το τέλος, κι αντί για ένα “συγγνώμη”, ένα “έχεις δίκιο”, ή έστω ένα “να είσαι καλά”, η ατάκα σου είναι: “δεν θα βρεις ποτέ κανέναν σαν κι εμένα”;
Μετά απ’ όσα έκανες, μετά απ’ όσα είπες και δεν έκανες, μετά από ψέματα, υποτιμήσεις, κοροϊδία κι απουσία, αυτό ήταν το καλύτερο που σκέφτηκες; Αλήθεια τώρα;
Και το λες με σιγουριά, ίσως και με λίγη έπαρση, λες κι εκτοξεύεις τη μεγαλύτερη απειλή: “Δεν θα βρεις κανέναν σαν κι εμένα!”.
Μα, δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει, αλλά ακριβώς αυτό είναι το concept!

Δεν θέλω να ξαναβρώ κάποιον σαν κι εσένα!
Κάποιον που από λόγια είναι βασιλιάς κι από πράξεις… οριακά άστεγος!
Κάποιον που στα δύσκολα την κάνει και στα εύκολα επιστρέφει!
Κάποιον που κραυγάζει για αλήθεια κι έχει το ψέμα, δεύτερη φύση του!
Κάποιον που δεν ξέρει τι θέλει, αλλά απαιτεί να είμαι εκεί όσο το σκέφτεται!
Κάποιον που θεωρεί τον σεβασμό απαραίτητο μόνο όταν είναι… εισερχόμενος και στα εξερχόμενα έχει φραγή!
Όχι, δεν θέλω να ξαναβρώ κάποιον σαν κι εσένα, εξάλλου φρόντισες ήδη να μου μάθεις με ιδιαίτερα ξεδιάντροπο τρόπο, πώς δεν θέλω να με αγαπούν. Δεν μου χρειάζεται άλλο μάθημα!

Δεν θα βρω κανέναν σαν κι εσένα, λες. Μα ακριβώς αυτό είναι το concept μάτια μου! Να μείνω μακριά από… κελεπούρια σαν κι εσένα! Μακριά από ψεύτες, ανασφαλείς κι αχάριστους. Ας μείνεις λοιπόν αναντικατάστατος και μη φοβάσαι, θα επιβιώσω!
Γιατί αυτή τη φορά, είμαι εγώ το concept. Εγώ το upgrade. Εγώ η εξαίρεση. Και δεν χωράω πια σε ό,τι με μάθαινε να μικραίνω. Οπότε, μείνε ήσυχος! Δεν θα βρω κανέναν σαν κι εσένα!
Μωρό μου…
Κική Γιοβανοπούλου