“Να μη σου δώσει όσα μπορείς ν’ αντέξεις”, λένε κι είναι μια φράση που σε κάνει να σκέφτεσαι πως… πιο ‘θεωρία’ πεθαίνεις. Κλισεδιά απ’ τις λίγες, απ’ αυτές της Ελληνίδας μάνας (ή γιαγιάς) που σε κάνουν έξαλλο κάθε φορά που τις ακούς. Και παραμένει “να ‘χαμε να λέγαμε”, μέχρι τη στιγμή που σου συμβαίνει…

Λέω για τότε, που ένιωσες πως σε χτύπησαν ταυτόχρονα οι επτά πληγές του Φαραώ (μη σου πω οκτώ, 7+1 δώρο!), τότε που ο ουρανός μ’ όλα τα ουράνια σώματα έπεσε πάνω στο κεφάλι σου, τότε που ο κόσμος σου απ’ τη μια στιγμή στην άλλη κατέρρευσε και βρέθηκες ολομόναχος να μετράς συντρίμμια. Για εκείνη την ολική καταστροφή λέω, που κάλλιστα θα μπορούσε να γίνει ταινία τρόμου (με 2-3 sequel) και που όταν τη διηγείσαι σε κάποιον, σε κοιτάει με γουρλωμένα μάτια και σου λέει “να γράψεις βιβλίο!”.

Τόσο εύκολα και… απλά, γίνεται αυτή η φράση βίωμα, αλήθεια, δεύτερο δέρμα σου. Τότε που καταλαβαίνεις πως αντέχεις περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς και τρέμεις στην ιδέα πως μπορεί να χρειαστεί να το αποδείξεις ξανά.
Γιατί μια μεγάλη αλήθεια είναι πως οι ανθρώπινες αντοχές είναι τεράστιες, πως μπορούν να τεντωθούν περισσότερο κι απ’ το πιο ακριβό spantex (το lycra, ντε!) και ναι μεν μπορεί να σκιστούν, αλλά μέχρι να γίνει αυτό, μπορούν να τεντωθούν και να τεντωθούν και να τεντωθούν… τρομαχτικά πολύ!

Γιατί ακόμη κι αν δεν το πιστεύεις, μπορείς ν’ αντέξεις περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς. Κι όχι απλά ν’ αντέξεις, αλλά και να τα παλέψεις και ναι, πολλές φορές και να τα νικήσεις! Γιατί αυτό που μοιάζει βουνό στην σκέψη σου, η ψυχή σου μπορεί να βρει τρόπο να το ανέβει και να καρφώσει τη σημαία της νίκης στην κορυφή του.

Να μη δειλιάζεις, να μην απογοητεύεσαι κι ακόμη και τις στιγμές που πιάνεις πάτο, να σου δίνεις χρόνο να πάρεις ανάσες, αλλά μην τολμήσεις να αποδεχτείς τον πάτο ως μόνιμη κατάσταση. Γιατί μπορείς! Γιατί αντέχεις! Κι αυτό που ζεις τώρα κι όσα θα έρθουν, στ’ ορκίζομαι, αντέχεις!
Κική Γιοβανοπούλου