Ήθελα να πιώ. Όχι για να ξεχάσω, μόνο για να θολώσω, να μη βλέπω καθαρά όλα αυτά που τόσο καθαρά θυμάμαι. Όλα αυτά που καιρό τώρα δεν ξεστομίζω, αλλά ουρλιάζουν μέσα μου.
Κι έγινα λιώμα. Σώμα, μυαλό, ψυχή, όλα λιώμα.

Και κάπου εκεί, μέσα σε ποτά, θολά φώτα και ψευδαισθήσεις, τα πάντα μπλέχτηκαν. Οι σκιές πήραν τη μορφή σου και το κενό μου έψαχνε απεγνωσμένα τρόπους να γεμίσει έστω για λίγο, να κάνει μια μικρή παύση στο χάος, ένα διάλειμμα στην κόλαση που ζω μακριά σου. Κι εκείνη ήταν ξένη, μα για μια στιγμή, για μια μόνο στιγμή, μου φάνηκε γνώριμη. Κάπου εκεί, μέσα στη ζάλη μου, την πέρασα για σένα…

Προσπάθησα να με ξεγελάσω, μα όταν όλα τέλειωσαν, μόνο ένα κενό έμεινε μέσα μου. Ένα κενό και το όνομά σου να στριφογυρίζει στο μυαλό μου πιο δυνατά κι από τυφώνα. Γιατί ό,τι κι αν κάνω, ό,τι κι αν συμβεί, ακόμη μου λείπεις. Μου λείπεις φριχτά, μ’ έναν τρόπο που κανένας άντρας δεν αντέχει. Και είναι τόσο τρομαχτικό που ακόμη σε κουβαλάω μέσα μου, γιατί νόμιζα πως σ’ είχα αφήσει πίσω. Νόμιζα πως τα είχα καταφέρει διάολε!

Έκανα λάθος. Έκανα λάθος να πιστέψω πως δυο στιγμές μέσα σε ξένο σώμα, θα σ’ έβγαζαν απ’ το μυαλό και την καρδιά μου. Ήταν λάθος. Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Πως μέσα στο λάθος, πάλι εσένα έψαχνα…
Ανδρέας Φ.