Να είσαι σαν το νερό.
Σαν το νερό που προσαρμόζεται στο έδαφος χωρίς να χάνει την ουσία του.
Μια επίδειξη ευλυγισίας, αλλά κυρίως πηγή ζωής.
Ένα θαυμάσιο υδάτινο οικοσύστημα που δουλεύει υπόγεια, αθόρυβα, σοφά.

Να είσαι σαν τη θάλασσα.
Απέραντη και μεταβλητή. Καμία μέρα δίπλα της δεν είναι ίδια. Άλλοτε γαλήνια, άλλοτε θυμωμένη αλλά πάντα καθρέφτης του ουρανού.
Το βάθος της αβύσσου της γεννά φόβο και θαυμασμό.
Το κάλεσμά της δυνατό, σε τραβάει να βουτήξεις, να σωθείς από τη στεριά.

Κι αν δεν θέλεις να είσαι σαν τη θάλασσα, να είσαι σαν τη λίμνη, που τροφοδοτείται από υπόγειες πηγές, δημιουργεί την δική της ατμόσφαιρα: ομίχλη, σιωπή, υγρασία που διαπερνά το δέρμα σου.
Η επιφάνειά της αντανακλά το πρόσωπό σου, τα σύννεφα καμιά φορά και σκέψεις.
Αν τη θολώσεις δεν φταίει εκείνη.

Κι αν δεν θέλεις να είσαι λίμνη, μπορείς να να είσαι καταρράκτης.
Που σμιλεύει τον βράχο, σχηματίζει κοιλότητες, δημιουργεί μέσα από την ορμητικότητά του. Εκεί που το μέσα συναντά το έξω με δύναμη. Σαν έκρηξη εσωτερική σε όλα τα “αρκετά” που δεν βγήκαν με λόγια, με ηρεμία.

Κι αν δεν θέλεις να είσαι καταρράκτης, να είσαι ποτάμι, που έχει κατεύθυνση, σκοπό και διαδρομή.
Διαμορφώνει τη γη, χαράζει δρόμους, γράφει ιστορία στο τοπίο. Σαν τη ζωή που κυλά και δεν μένει στο ίδιο σημείο. Σαν την εσωτερική ανάγκη σου να προχωράς. Ψάχνει τη θάλασσα, την ολοκλήρωσή του, κι ας πέρασε πολλά.

Κι αν δεν θέλεις να είσαι ούτε ποτάμι, να είσαι μια σταγόνα, η πιο ταπεινή, η πιο ανεπαίσθητη, η πιο υποτιμημένη.
Επίμονη, σταθερή, αθόρυβη.
Δεν την περιμένει κανείς αλλά έχει προορισμό.
Δεν προκαλεί εντυπώσεις, δεν φωνάζει κι όμως μεταμορφώνει.
Δεν πλημμυρίζει, μόνο δροσίζει χείλη που ξέχασαν πως διψάνε.
Σκάβει το βράχο που έλεγε πως δεν αλλάζει, πως τίποτα δεν τον αγγίζει.
Τι κι αν είναι το πιο μικρό κομμάτι νερού, περιέχει ολόκληρη τη σοφία του.
Δεν μπορείς να τη σταματήσεις. Μόνο να τη νιώσεις.
Μαρία Σωμαράκη
www.mariasomaraki.gr