“Αγάπη μου επικίνδυνη φοβάμαι και την σκιά σου” ακούγεται η μαγική φωνή του Στρατού από το ραδιόφωνο και το μυαλό μου κατευθείαν τρέχει στην δική μας ιστορία…
Δύο άγνωστοι που γνωρίστηκαν σε μια γιορτή, για εμένα ήταν κεραυνοβόλο, για εσένα ένα τίποτα. Μια απλή γνωριμία που μετά με τοποθέτησες δίπλα στην λέξη “φίλη”.

Ερωτευμένη εγώ, συμβιβάστηκα σε αυτόν τον ρόλο και έλεγα μόνο να μην τον χάσω από την ζωή μου. Χαμογελούσα με κάθε βλακεία που έκανες, άπειρες ώρες περάσαμε μαζί να συζητάμε για το μέλλον, το παρόν, το παρελθόν. Τα χρόνια περνούσαν, έκανα σχέση, αρραβωνιάστηκα, παντρεύτηκα. Μα πριν από αυτό είπα να σου πω την αλήθεια μου και για άλλη μια φορά με έβαλες στην θέση που ήθελες εσύ. Ήμουν για σένα μόνο η ΦΙΛΗ σου.

Σταμάτησες να μου μιλάς. Όσο και αν έστελνα μηνύματα, Χριστούγεννα, στην γιορτή σου, απάντηση δεν πήρα. Το πήρα απόφαση ότι δεν θέλεις, πολύ σεβαστό. Πέρασαν 5 χρόνια χωρίς να ακούσω την φωνή σου, χωρίς να δω την φάτσα σου, χωρίς να μάθω νέα σου. Ώσπου μαθαίνω από μια κοινή μας γνωστή ότι θέλεις πολύ να με δεις. Λυπάμαι, τώρα έχω κλείσει το κεφάλαιο που γράφει το όνομά σου.

Τώρα πια προτεραιότητα έχουν οι άνθρωποι που έχουν αποδείξει ότι είναι εδώ για μένα στα εύκολα και στα δύσκολα. Δεν είμαι πια το μικρό κορίτσι του τότε. Τώρα πια πατάω στα πόδια μου και χαμογελάω μόνο σε αυτούς που το αξίζουν.
Αντίο λοιπόν και παντού και πάντα θα ψάχνεις μια σαν εμένα.
Τα φιλιά μου
Ελευθερία Τάσιου