Δεν ξέρω πώς γίνεται κάποιος να σου λείπει πριν καν γίνει κομμάτι σου. Μα με εσένα, συνέβη.
Έγινες σκιά μέσα μου πριν προλάβεις να ριζώσεις.
Και όσο κι αν προσπάθησα να σε κρατήσω, ένιωθα να κυλάς μέσα απ’ τα χέρια μου.
Όχι επειδή ήθελες — αλλά γιατί κάποιες αποστάσεις δεν γεφυρώνονται με αγάπη μόνο.
Ήμασταν πάντα ένα βήμα πιο πίσω απ’ το μαζί.
Ένα βλέμμα πιο μακριά απ’ την αρχή.
Μια σκέψη πιο αργά απ’ την απόφαση.
Σαν να φοβόμασταν να διεκδικήσουμε αυτό που ήδη μας έκαιγε.
Το μαζί μας δεν είχε καν αρχή. Δεν ειπώθηκε, δεν ομολογήθηκε, δεν γεννήθηκε ποτέ δυνατά. Κι όμως, είχε λήξη.
Εκεί, ανάμεσα στις λέξεις που δεν ειπώθηκαν.
Στους κόμπους στο λαιμό.
Στα «αν» που μας σκάλωσαν.
Κι ίσως τελικά αυτό να πονά περισσότερο απ’ το τέλος· να νιώθεις πως κάτι τελείωσε, πριν καν ξεκινήσει.
Γιατί εμείς οι δυο ήμασταν όλα όσα πονούσαν να ειπωθούν, κι όλα όσα δεν άντεχαν να σωπάσουν.
Ένα “σχεδόν” που κράτησε για πάντα…
Κική Γιοβανοπούλου
Απάντηση