Ζεις μια ζωή χωρίς χαρά. Χωρίς σκοπό και χωρίς νόημα. Χωρίς ουσία.
Πού και πού ξεμυτίζει μια επιθυμία, κάτι παιχνιδιάρικο, κάτι που σε ενθουσιάζει αλλά στιγμιαία.
Οι συνθήκες δεν προσφέρουν το κατάλληλο έδαφος για να ευδοκιμήσει. Ούτε υπάρχει και το κατάλληλο νοητικό υπόβαθρο. Σκιές, αμφιβολίες κι αραχνιασμένα θέλω.
Με μια φράση: επικρατεί ο δισταγμός να προσεγγίσεις κάτι που έχει προσωπική σημασία για ΣΕΝΑ.
Ξυπνάς και κοιμάσαι σε αυτόματη λειτουργία.
Έχεις ξεχάσει πια τι είναι “θέλω” και τι είναι “κουβαλάω”, τι είναι “αντέχω”.
Δεν θυμάσαι πια τι σε φέρνει σε επαφή με την αλήθεια και το συναίσθημα σου.

Οι συνέπειες σε όλους τους τομείς έχουν έναν κοινό παρονομαστή -η αδράνεια κοστίζει ακριβά. Πολύ ακριβά.
Κοστίζει σχέσεις φιλικές. Κοστίζει όνειρα χαμένα. Κοστίζει ευτυχία. Και στο τέλος της ημέρας το τίμημα πληρώνεται ακριβά, με την υγεία, ψυχική και σωματική.
Μάντεψε, αυτό για να αλλάξει χρειάζεται να εξερευνήσεις, να ρωτήσεις και να κατανοήσεις τι συμβαίνει μέσα σου και να δουλέψεις πάνω στη σχέση σου με τον εαυτό σου.
Αυτόν τον πολύτιμο εαυτό σου. Αυτόν τον μοναδικό εαυτό.
Που του φέρθηκες σαν να ‘ναι δεδομένος, ενώ ήταν θαύμα.
Που του έμαθες να περιμένει, ενώ γεννήθηκε να διεκδικεί.
Που άντεξε περισσότερα απ’ όσα του αναλογούσαν και παρ’ όλα αυτά ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ!
Κοίτα τον λίγο με τα μάτια που κοιτάς όσους αγαπάς.
Και ρώτα τον: Τι χρειάζεσαι τώρα;

Τι θα γινόταν αν υιοθετούσα μια πιο ουδέτερη, αντικειμενική ματιά, έστω για λίγο;
Τι θα γινόταν αν γλεντούσα εγώ “το σύμπαν” κι όχι αυτό εμένα;
Τι θα γινόταν αν χόρευα στη ζωή αντί να κρύβομαι στη γωνία;
Κι αν σταματούσα να μαζεύω τα κομμάτια και άρχιζα να πετάω τα περιττά;
Αν αντί να ανησυχώ για το τι θα πουν, τους άφηνα να το συζητάνε χωρίς εμένα;
Κι αν δεν έκανα λιγότερο για να χωρέσω, αλλά περισσότερο για να υπάρξω;

Θα το δοκιμάσω κι αν δεν είναι η κατάλληλη στιγμή θα φανεί.
Δεν χρειάζεται να αποδείξω την αξία μου για να μου επιτραπεί να δοκιμάσω.
Είναι απλά μια πρόκληση. Κάποιοι θα πουν ναι, κάποιοι όχι. Και αυτό είναι εντάξει.
Δεν χρειάζεται να τους πείσω όλους για να είμαι αρκετή.
Είναι ok να αναγνωρίσω και να παραδεχτώ ότι η παρουσία μου είναι ένα δώρο στον κόσμο.
Δεν χρειάζεται να μικρύνω για να μην ενοχλήσω.

Ποιες είναι οι μικρές αδιόρατες αποφάσεις που πήρα και παίρνω ακόμα καθημερινά;
Με ποιες σκέψεις συσσωρεύεται όλη η προσοχή μου σε μια ζωή που δεν επέλεξα συνειδητά;
Πού αναγνωρίζω την αδράνεια στη ζωή μου και τι μπορώ να κάνω για να την αλλάξω;
Ποιον ρόλο παίζει η τελειομανία ή η αίσθηση ότι “ενοχλώ”;
Πόση βαρύτητα δίνω στον φόβο της (φανταστικής συνήθως) απόρριψης;
Πόσο δυνατό μέτρο σύγκρισης έχουν γίνει οι προηγούμενες μου εμπειρίες και γιατί;
Γιατί έχω επιτρέψει και πώς συντηρώ τελικά εγώ η ίδια αυτά τα μπλοκαρίσματα;
Τι θα έκανα διαφορετικά αύριο το πρωί, αν δεν με αφορούσε καθόλου η γνώμη των άλλων;
Τι ζηλεύω (κρυφά ή φανερά) σε άλλες γυναίκες; Η ζήλια δεν είναι κακία. Είναι ένδειξη επιθυμίας που καταπιέστηκε.
Ποια δραστηριότητα με κάνει να ξεχνώ τον χρόνο και να θυμάμαι ποια είμαι; Εκεί που χάνεται ο χρόνος, συχνά βρίσκεται η αλήθεια μου. Η επιστροφή στον εαυτό είναι αναγκαιότητα και σημάδι υγείας, όχι πολυτέλεια !

Ποιο είναι ένα θέλω που δεν τόλμησα να πω ούτε στον εαυτό μου;
Ό,τι δεν τολμά να ειπωθεί, δεν παύει να υπάρχει.
Τα πιο βαθιά μας θέλω δεν χάνονται – απλώς περιμένουν χώρο, όχι κρίση.
Τι με κουράζει αλλά συνεχίζω να το κάνω; Και γιατί;
Η κόπωση δεν είναι αδυναμία – είναι μήνυμα.
Συνεχίζω, όχι γιατί το θέλω, αλλά γιατί κάπου πίστεψα πως “πρέπει”. Ώρα να ρωτήσω: ποιος το είπε αυτό;
Γιατί επιτρέπω στον φόβο να με κρατήσει στην αδράνεια;
Τι θα γινόταν αν επέτρεπα στον εαυτό μου να δοκιμάσει;
Σε 5 χρόνια, πώς θα ήθελα να έχω αντιμετωπίσει αυτό το θέμα;
Τι μου στοιχίζει η αδράνεια στο μεταξύ;

Συνήθως, όταν το κόστος της αδράνειας αρχίζει να βαραίνει περισσότερο από τον φόβο της κίνησης, τότε μόνο βρίσκουμε το θάρρος να προχωρήσουμε.
Το παράδοξο;
Η αδράνεια μάς κοστίζει, αλλά επειδή το πληρώνουμε σε μικρές δόσεις καθημερινότητας — το ξεχνάμε.
Κι όμως, είναι εκεί.
Το ρίσκο της δράσης φοβίζει.
Αλλά συχνά είναι ο μόνος δρόμος προς μια ζωή που δεν ανακυκλώνει το ίδιο «λίγο» σε επανάληψη με διαφορετικό τρόπο.
Και το πιο σημαντικό;
Η ιστορία που λες σήμερα στον εαυτό σου — είναι αυτή που θα χτίσει το αύριο σου.
Γράψ’ τη με ειλικρίνεια, αλλά και με τόλμη.
Το επόμενο βήμα, όσο μικρό κι αν μοιάζει, είναι ήδη μια μετακίνηση.
Και αυτό, μερικές φορές, είναι το μόνο που χρειάζεσαι.
Ένα μικρό βήμα.
Μαρία Σωμαράκη
www.mariasomaraki.gr