Μαθαίνω πως ρωτάς για μένα, αν είμαι καλά, πώς περνάω, αν μετάνιωσα που δεν σου έδωσα αυτή τη δεύτερη ευκαιρία που τόσο σκληρά ομολογουμένως προσπάθησες να κερδίσεις. Μαθαίνω πως μιλάς για εγωισμό και αδιαλλαξία και πως με κατηγορείς (;!) γιατί δεν σου επέτρεψα να ξαναπροσπαθήσεις, πως έχεις όντως καταλάβει, έχεις όντως αντιληφθεί τα λάθη σου κι είσαι έτοιμος να τα πάρεις όλα πίσω και να μου χαρίσεις την ευτυχία. Πήρες λες το μάθημά σου και είσαι από καιρό έτοιμος να επανορθώσεις, μα… πόσο τα έχεις μπερδέψει στο μυαλό σου τελικά! Δεν έφυγα για να πάρεις το μάθημά σου μάτια μου! Έφυγα γιατί πήρα το δικό μου!

Μην ψάχνεις ούτε ψήγμα εκδίκησης στο φευγιό μου. Δεν έφυγα για να σ’ εκδικηθώ, δεν έφυγα για να σε τιμωρήσω, ούτε για να σου δώσω χώρο να σκεφτείς και ν’ αντιληφθείς πόσο αλλιώς θα έπρεπε να τα είχες κάνει όλα. Δεν έφυγα για να σε πληγώσω, για να σε κάνω να νιώσεις όπως ένιωσα. Δεν έφυγα για να σε βασανίσει η απουσία μου και να πληρώσεις για τα λάθη σου. Δεν έφυγα για… να μάθεις. Έφυγα γιατί εγώ έμαθα…

Γιατί έμαθα πια πως το πόσο όμορφα και ειλικρινά θα φερθείς σε κάποιον, δεν γίνεται απαραίτητα καθρέφτης. Γιατί έμαθα πως η σωστή συμπεριφορά δεν εκτιμάται πάντα, πως το να είσαι εσύ σωστός, δεν σημαίνει πως οπωσδήποτε θα λάβεις τα ίσα. Γιατί έμαθα πως όσο κι αν “ταΐζεις” έναν κενό άνθρωπο, πάλι κενός θα μένει.
Ένα μάθημα ήσουν για μένα. Σκληρό κι επίπονο, αλλά σωτήριο. Γιατί τώρα πια ξέρω. Και γι’ αυτό έφυγα, όχι για να πάρεις εσύ το μάθημά σου, αλλά γιατί εγώ πήρα το δικό μου…
Κική Γιοβανοπούλου