Όσοι κι αν στάθηκαν απέναντί μου, εύκολα ή δύσκολα, βρήκα “όπλα” στη φαρέτρα μου να τους αντιμετωπίσω, βρήκα δύναμη στην ψυχή μου να τους πολεμήσω. Κι ακόμη και τις φορές που με λάβωσαν, δεν κατάφεραν να με σκοτώσουν, ακόμη και τις φορές που με λύγισαν, δεν κατάφεραν να με σπάσουν. Πάντα έβρισκα μέσα μου λίγο ακόμη κουράγιο, λίγο ακόμη θάρρος, λίγο ακόμη φως.

Πάλευα κρατώντας ασπίδα τα δίκια και τα σωστά μου και το κατάφερνα να βγω νικήτρια ακόμη και στην πιο άνιση μάχη. Κανείς και τίποτα δεν μ’ έκανε να δειλιάσω, μ’ ένα πανί στην πρύμνη μου, να μου θυμίζει πως ό,τι κι αν γίνει, το μπροστά είναι μονόδρομος, συνεχίζω να προχωρώ, συνεχίζω να προσπαθώ, αρνούμαι να παραδοθώ. Μα είναι ένας αντίπαλος που ποτέ μου δεν κατάφερα να υποτάξω, ποτέ μου δεν μπόρεσα να ξεγελάσω. Είναι ένας αντίπαλος που στη θέα του πάντα κατεβάζω το βλέμμα. Γιατί καμιά μάχη δεν είναι δυσκολότερη απ’ αυτήν με τον ίδιο σου τον εαυτό… 

Στέκεσαι στον καθρέφτη σου και χαμηλώνεις τα μάτια στα ίδια σου τα μάτια, γιατί εσύ ξέρεις -πάντα ξέρεις- πότε και πόσο λάθος υπήρξες, πότε και πόσο άδικος υπήρξες, πότε και πόσα λάθη έκανες. Καμιά δικαιολογία δεν γίνεται δεκτή. Κανένα “αν”, κανένα “αλλά” δεν σου δίνει άφεση. Καμιά δικαιολογία δεν γίνεται δεκτή, στέκεις εκεί μπροστά στον πιο αδέκαστο, στον πιο σκληρό κριτή.

Χωρίς να μπορείς να κρυφτείς, παραμένεις ολόγυμνος κι απολογείσαι γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως θα βασανιστείς χωρίς έλεος, χωρίς σταματημό. Και στήνουν τρελό χορό όλα τα “δεν μπόρεσα”, όλα τα “δεν άντεξα”, όλα τα “δεν τα κατάφερα”. Και σε πυροβολούν κατάστηθα όλα τα “φοβήθηκα”, όλα τα “ήμουν άδικος”, όλα τα “έκανα λάθος”. Κι εσύ εκεί, να δέχεσαι το κάθε ένα χτύπημα, την κάθε μία ριπή και να παραμένεις ακίνητος, ανίκανος ν’ αντιδράσεις…

Όσοι κι αν στάθηκαν απέναντί μου, εύκολα ή δύσκολα, βρήκα “όπλα” στη φαρέτρα μου να τους αντιμετωπίσω, βρήκα δύναμη στην ψυχή μου να τους πολεμήσω. Μα είναι κι αυτή η μάχη κατά εαυτού, που πάντα με βρίσκει απροετοίμαστη, που πάντα με διαλύει. Είναι κι αυτή η μάχη κατά εαυτού που όσο σκληρά κι αν προσπαθήσω να κερδίσω, πάντα ηττούμαι…
Κική Γιοβανοπούλου