Αύγουστος 2023
Τα δάκρυά μου δυστυχώς δεν μπορούν να βγουν έξω, νοιώθω τόσο πληγωμένη όσο ποτέ. Εδώ και μια βδομάδα με σπρώχνεις κυριολεκτικά στον γκρεμό. Έπεσα. Μείνε ήσυχος.

Με ανέβασες στον ουρανό. Με έκανες τόσο ευτυχισμένη που δεν πίστευα στην τύχη μου. Γιατί τόσο σκληρός ρε μωρό μου; Τόσο απάνθρωπος; Δεν κατάλαβες 2 χρόνια σχεδόν τι ένοιωθα; Δεν θα ήταν καλύτερα να ήσουν ειλικρινής μαζί μου; Να μου πεις, ως εδώ ήταν. Κορίτσι μου φύγε, δεν έχω άλλο χρόνο για σένα.

Μια βδομάδα. Να περιμένω, να προσπαθώ να καταλάβω. Να σε περιμένω. Μήπως αυτό ήθελες, να με κάνεις κομμάτια για να αναγκαστώ να σου πω εγώ φτάνει;

Όλο μου το κορμί πονά. Ο Αύγουστος που ονειρευόμουν έσβησε. Και ήταν απλά πλασμένος γύρω από τις δικές μας στιγμές.

Θα σου ζητήσω μόνο μια εξήγηση. Τι έκανα και το αξίζω αυτό… Γιατί αποφάσισες μόνος σου κάτι που αφορούσε δύο; Αυτά ήταν τα λόγια σου αρκετές φορές όταν εγώ έκρινα κάτι λάθος και γελούσαμε. Πού πήγαν όλα εκείνα τα γλυκά σου λόγια; Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα μηνύματα σου και λιώνω.

Πονώ βρε, πολύ. Αυτό είμαι σίγουρη ότι το καταλαβαίνεις. Αν κατάλαβα κάτι λάθος ή όλα αυτά είναι της φαντασίας μου, πες μου το. Αν πάλι, έτσι είναι τα πράγματα, αξίζω μια τελευταία αγκαλιά, μια εξήγηση.

Ήταν όλα ψέματα;

Δεν μπορώ να γράψω άλλα. Θέλω όμως να μου πεις την αλήθεια. Μεγάλωσα και μπορώ να αντέξω, έστω κι αν με έλεγες μωρό σου. Πολλές φορές, κάθε μέρα.

Σε αγαπώ βρε, αυτό δεν μπορεί να αλλάξει. Κάθε μου στιγμή ήταν δική σου. Φοβάμαι πολύ.

Ήσουν η πιο γλυκιά πρωινή μου σκέψη και η πιο τρυφερή κάθε βράδυ που έκλεινα τα μάτια μου. Γιατί έγινες εφιάλτης;

Μωρό μου σε παρακαλώ… βρες χρόνο να μιλήσουμε.

Ανεμώνα