Κι είναι φορές που νιώθω σαν τον Άτλαντα, εκείνον τον Τιτάνα που είχε τιμωρηθεί να κρατάει εσαεί τον ουρανό στις πλάτες του. Κι είναι φορές που νιώθω να λυγίζω απ’ το βάρος, γονατίζω και άηχα ουρλιάζω, μέχρι να καταφέρω να ξανασηκωθώ. Κι είναι το βάρος που με λυγίζει, μα πιο πολύ λυγίζω από θυμό κι απογοήτευση, για όλα εκείνα που δεν μου ανήκαν κι όμως τους έδωσα καταφύγιο και λύσεις, για όλους εκείνους που με θράσος σκαρφάλωσαν και θρονιάστηκαν εκεί. Πιο πολύ λυγίζω απ’ την αδικία, απ’ το βόλεμα που κάποιοι ονομάζουν μαγκιά…

Να είναι η φτιαξιά μερικών ανθρώπων ή να φταίει ο τρόπος που μεγάλωσαν, που τους κάνει τόσο δοτικούς, τόσο προστατευτικούς, τόσο αλληλέγγυους που να καταντούν θύματα; Να είναι η φτιαξιά μερικών ανθρώπων ή να φταίει ο τρόπος που μεγάλωσαν, που έχουν μάθει να ζουν μόνο με ξένες πλάτες, αγκιστρωμένοι σαν τσιμπούρια, που μπορούν να επιβιώσουν μόνο εις βάρος άλλων; Μα το τι φταίει είναι τελικά που έχει σημασία; Το γιατί έγινε ο καθένας ό,τι έγινε; Όχι… γιατί όπως λένε, αυτό που έχει σημασία είναι να πάει ο κάθε βασιλιάς στο παλάτι του κι ο κάθε κλόουν στο τσίρκο του.

Κι αν νιώθεις πως λυγίζεις απ’ το βάρος όλων αυτών που έχουν ανέβει στην πλάτη σου, σκέψου πόσα “μπορώ” και πόσα “ναι” ξεστόμισες χωρίς πραγματικά να τα εννοείς, πιστεύοντας ίσως πως η ευγένεια του απέναντι δεν θα του επιτρέψει να γαντζωθεί πάνω σου. Κι αν νιώθεις πως σε λυγίζει η αδικία για όσα έδωσες και για τα τίποτα που πήρες σαν αντάλλαγμα, σκέψου πως ίσως ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκες, ποτέ δεν έφερες αντίρρηση. Κι αν λυγίζεις απ’ το θράσος των “εισβολέων”, σκέψου πως ίσως ποτέ δεν έθεσες διακριτά και αμετακίνητα όρια.

Ίσως να είναι η φτιαξιά μερικών ανθρώπων ή να φταίει ο τρόπος που μεγάλωσαν, που ψάχνουν να βρουν κάποιον άλλο να κάνει τη “βρώμικη” δουλειά, που αρνούνται να προσπαθήσουν, να μοχθήσουν, που βολεύονται στα έτοιμα. Μα μην ξεχνάς πως δεν μπορείς να διορθώσεις κανέναν, εκτός απ’ τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να τους αλλάξεις. Μπορείς και οφείλεις σε σένα όμως να πάψεις να ζαλώνεσαι συνεχώς ξένα ζόρια, να πάψεις να αναλαμβάνεις ξένες υποθέσεις, να πάψεις να δίνεις αγόγγυστα μένοντας εντέλει ο ίδιος ρέστος. Μπορείς και οφείλεις σε σένα, να ορθώσεις ανάστημα και να αποτινάξεις απ’ την πλάτη σου κάθε ξένο “ουρανό” που σε λυγίζει. Πριν καταρρεύσεις…
Κική Γιοβανοπούλου