Εκείνες οι σκέψεις που “δεν είναι ώρα να μοιραστείς”.
Εκείνα τα παράπονα που “δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνεις”.
Εκείνα τα ‘σ’ αγαπώ’ που… “άστο τώρα, μη το πάρει πάνω του”.
Εκείνα τα ‘μου λείπεις’ που… “είναι νωρίς ακόμη να εκδηλωθώ”.
Λέξεις και σκέψεις που κράτησες μέσα σου.
Για αργότερα.
Για κάποια άλλη στιγμή.
Λέξεις και σκέψεις που γίναν θορυβώδεις σιωπές που μέσα τους χαθήκατε.
Γιατί εκεί χάνονται οι άνθρωποι. Στις σιωπές.
Διστάζεις να μιλήσεις, δειλιάζεις να εκφραστείς.
Φοβάσαι να επικοινωνήσεις, τρέμεις να εκτεθείς.
Κι επιλέγεις τη σιωπή, την απομάκρυνση.
Αφήνεις τη δειλία να σε οδηγεί, αγνοώντας επιδεικτικά συναισθήματα κι αλήθειες που ίσως λυτρώσουν.
Στη δειλία χάνεται ο έρωτας.
Στο φόβο χάνεται η επαφή.
Στις αναβολές χάνονται οι στιγμές.
Στις σιωπές χάνονται οι άνθρωποι…
Στις σιωπές…
Κική Γιοβανοπούλου
Απάντηση