Η πρώτη μορφή αγάπης, η πιο αθώα, η πιο ανιδιοτελής… η μαμά σου. Που είναι εκεί να σε φροντίζει, να σε προσέχει, να σ’ αγαπάει, no matter what.
Ναι, ok… κι ο σκύλος σου, που ό,τι κι αν κάνεις, όσο κι αν αργήσεις να επιστρέψεις, θα είναι εκεί να σε περιμένει και να κουνήσει την ουρά του με χαρά όταν σε δει.
Μα ξέρεις, είναι κι όλοι οι υπόλοιποι… εκείνοι που δεν μπορούν να σ’ αγαπούν απλά επειδή… υπάρχεις!
Γιατί ανιδιοτελώς σ’ αγαπάει μόνο η μαμά σου κι ο σκύλος σου, για τους υπόλοιπους θα πρέπει να κάνεις κάτι παραπάνω απ’ το να… αναπνέεις!

Η αγάπη δεν είναι αυτοματοποιημένη λειτουργία. Δεν πατάς το κουμπί κι απλά υπάρχει.
Η αγάπη χρειάζεται και λίγη… συμμετοχή.
Θέλει ενδιαφέρον, θέλει φροντίδα, θέλει νοιάξιμο.
Θέλει “κοιμήθηκες καλά;”, θέλει “κουράστηκες σήμερα;”, θέλει “έλα να σε πάρω μια αγκαλιά”.
Θέλει “μου λείπεις”, θέλει “σ’ αγαπώ”, θέλει “σε σκέφτομαι”.

Μα πάνω απ’ όλα θέλει πράξεις.
Πράγματα μικρά, που είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά.
Ο καφές που θα σου φέρω στο κρεβάτι, το αγαπημένο σου φαγητό που θα σου φτιάξω σε μια δύσκολη μέρα, το μικρό σαχλό δωράκι που θα σου δώσω επειδή “το είδα και σε θυμήθηκα”.

Γιατί η αγάπη δεν είναι δεδομένη, ούτε αυτονόητη.
Είναι επιλογή.
Και με μικρά πράγματα γίνεται μεγάλη και γεμίζει φως την ψυχή σου.
Κι αν αυτό δεν είναι μαγεία, τότε τι;
Κική Γιοβανοπούλου