Ξέρω… σου υποσχέθηκε πολλά, σου ορκίστηκε άλλα τόσα. Ξέρω, σου έταξε όσα ήθελες και κάτι παραπάνω, κι εντέλει δεν έκανε τίποτα πράξη. Ξέρω, νιώθεις προδομένη, πληγωμένη. Σου έφαγε “τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου”, είναι αλήτης, διπρόσωπος κι εκπρόσωπος κι αντιπρόσωπος μη σου πω. Πες μου όμως κάτι, εσύ μετά από πόσο διάστημα άρχισες ν’ αποκτάς μερίδιο ευθύνης σε ό,τι συνέβαινε; Εσύ από ποιο σημείο και μετά, από θύμα, άρχισες να θεωρείσαι συνεργός;

Γιατί ναι, ξέρω, -όλοι έχουμε περάσει από τέτοιες καταστάσεις-, σε γέμισε ψέματα και σε πλάνεψε με απραγματοποίητα όνειρα. Σου πούλησε αγάπες και λουλούδια και κοινό μέλλον, που ήταν φύκια που παρουσίασε για μεταξωτές κορδέλες. Κι εσύ πίστεψες, αφέθηκες, παραδόθηκες ολοσχερώς κι όταν κατάλαβες ότι τίποτα απ’ όσα έλεγε δεν ήταν αλήθεια, ισοπεδώθηκες κι είναι απόλυτα λογικό. Μα απ’ τη στιγμή που το αντιλήφθηκες κι αφού πήρες απόσταση απ’ όλο αυτό (ΑΝ πήρες, γιατί αν δεν πήρες, μη συνεχίζεις την ανάγνωση -δεν έχω λόγια για σένα, ειλικρινά!), έκανες καθόλου την αυτοκριτική σου; Έφερες στο νου σου πόσες φορές οικειοθελώς παραμυθιάστηκες; Σκέφτηκες πόσες φορές εκουσίως εθελοτυφλούσες; Και τι ήταν αυτό που σ’ έκανε να κλείνεις τα μάτια σ’ όλα αυτά που ξεκάθαρα έβλεπες και που αποδείκνυαν περίτρανα πως όλα είναι μια πλάνη; Ήταν συναισθήματα, ήταν δική σου ανασφάλεια, τι;

Και θα πρέπει να αναλάβεις και το δικό σου μερίδιο ευθύνης, γιατί ναι, αυτός ήταν ο χειρότερος ψεύτης, ήταν χειριστικός κι όλα αυτά τα άσχημα, αλλά μήπως έχεις κι εσύ κάπου  φταίξιμο; Μήπως του επέτρεψες να “σου τρώει τα καλύτερά σου χρόνια”, παραμένοντας εκεί και βασιζόμενη μόνο σε λόγια του αέρα, χωρίς να βλέπεις καθόλου πράξεις; Συνεχίζοντας να του δίνεις ευκαιρίες που καμία δεν εκμεταλλεύτηκε σωστά; Με την ελπίδα, τι; Ν’ αλλάξει; Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι μάτια μου!

Κι όλα αυτά δεν στα λέω για να σε μαλώσω -ποια είμαι εγώ να κάνω κάτι τέτοιο; Ο λόγος που στα λέω είναι γιατί κάθε ιστορία είναι κι ένα μάθημα και καλό θα είναι πριν προχωρήσεις παρακάτω, να σιγουρευτείς ότι έχεις πάρει αυτό που αυτή η ιστορία σε δίδαξε. Κι αυτό δεν είναι άλλο απ’ το ότι δεν έχει καμία σημασία τι σου λέει κάποιος για το πώς νιώθει και τι σου τάζει πως θα κάνει, αλλά το τι δείχνει ότι νιώθει και το τι όντως κάνει. Γιατί η αγάπη είναι πράξεις κι όχι λέξεις.
Κατηγόρησέ τον λοιπόν, του αξίζει! Μα κράτα και για σένα ένα κομμάτι ευθύνης, σαν μάθημα για την επόμενη φορά. Γιατί ναι, έφταιγε που σε τάιζε παραμύθια, αλλά μήπως έφταιγες κι εσύ λίγο που τα κατάπινες αμάσητα;
Κική Γιοβανοπούλου