Δεν ξέρω ακριβώς τι νιώθω. Ή ίσως απλά να φοβάμαι να του δώσω όνομα, θαρρείς κι αν δεν το ονοματίσω, θα πονά λιγότερο.
Είναι από εκείνες τις στιγμές που η ψυχή μοιάζει με ακροθαλασσιά, τη μια αδειάζει κι αμέσως μετά πλημμυρίζει με συναισθήματα, τόσο ορμητικά, που μπορούν να σε πνίξουν.
Έτσι νιώθω, σαν ακροθαλασσιά την ώρα που λυσσομανάει ο άνεμος. Απ’ την μια πνίγομαι απ’ αυτά που νιώθω κι απ’ την άλλη αδειάζω απ’ τον τρόπο που με κάνεις να νιώθω.

Σ’ ερωτεύτηκα. Σ’ ερωτεύτηκα μ’ έναν τρόπο ανεξήγητο που δεν γίνεται να περιγραφεί εύκολα με λέξεις. Βαθιά, απόλυτα, καθολικά. Δυνατά, άγρια, τρυφερά. Σ’ ένιωσα μέσα μου  σαν ισχυρό δηλητήριο, μα και σαν την πιο εθιστική ουσία. Άγγιξες τόσο μαγικά την ψυχή μου, που φώτισε ολόκληρο το είναι μου. Κι αυτό το φως μου σου το χάρισα, έγινα για σένα η πιο όμορφη εκδοχή του εαυτού μου και σου παραδόθηκα άνευ όρων.
Και κάπου εκεί, την ώρα που είχα απόλυτα αφεθεί… μου άφησες το χέρι κι έπεσα στο κενό.

Θυμάμαι να μου μιλάς γι’ αγάπη. Θυμάμαι να μου μιλάς για όνειρα κοινά.
Θυμάμαι να μου λες “για πάντα”, να μου λες “μαζί”, να μου λες “βασίσου πάνω μου”.
Θυμάμαι να μου λες “σ’ αγαπώ όπως δεν αγάπησα ποτέ”. Θυμάμαι να μου λες “είσαι ό,τι ονειρευόμουν”. Θυμάμαι να μου λες “μόνο εσύ”.
Και μετά θυμάμαι σιωπή. Θυμάμαι παγωμάρα. Θυμάμαι κενά βλέμματα.
Θυμάμαι την ανάσα μου να κόβεται, την καρδιά μου να ραγίζει, τα μάτια μου να βρέχουν πόνο.
Και να πέφτω. Θυμάμαι να πέφτω -πτώση χωρίς αλεξίπτωτο, σε έρημο τοπίο.

Επέζησα ξέρεις. Πληγωμένη, σακατεμένη και μόνη, μα επέζησα. Κι αν κάτι με πονάει πιο πολύ, είναι που ακόμη κι έτσι δεν μπόρεσα στιγμή να σε μισήσω. Μ’ έπιασα να σε δικαιολογώ, να ψάχνω τα ελαφρυντικά σου, ν’ αναρωτιέμαι αν πόνεσες. Αστείο δεν είναι; Οριακά ζωντανή κι η σκέψη μου ήταν μη και γρατζουνίστηκε η ψυχή σου…
Πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει ένας άνθρωπος; Πόσο περισσότερο μπορεί να ψαλιδίσει την αξιοπρέπειά του; Μια αξιοπρέπεια που πάντα είχα λάβαρο, που κόμπαζα πως ποτέ δεν θα μηδενίσω…

Ίσως τελικά δεν θα έπρεπε να φοβάμαι να δώσω όνομα σ’ αυτό που νιώθω, ίσως τελικά το να το ονοματίσω, να του δώσω υπόσταση και να το βιώσω, να είναι ο μόνος τρόπος να το παλέψω και να το νικήσω. Ίσως τελικά το να παραδεχτώ φωναχτά πως έχω πνιγεί απ’ την απογοήτευση που με κέρασες, να είναι ο μόνος τρόπος να το αντιμετωπίσω.
Δεν σ’ έχω μισήσει, δεν σου ‘χω θυμώσει, έχω απογοητευτεί από σένα. Απόλυτα. Καθολικά. Αμετάκλητα. Και τελικά το ότι μ’ απογοήτευσες είναι πολύ χειρότερο απ’ το να σε είχα μισήσει.
Άδειασα. Με άδειασες. Κι αυτό πόνεσε χειρότερα απ’ την πτώση και τις πληγές, γιατί αυτό δεν έχει γιατρειά, δεν έχει επιστροφή, κανένα συναίσθημα δεν μπορεί να το νικήσει.

Σ’ ερωτεύτηκα. Σ’ ερωτεύτηκα μ’ έναν τρόπο ανεξήγητο που δεν γίνεται να περιγραφεί εύκολα με λέξεις. Βαθιά, απόλυτα, καθολικά. Δυνατά, άγρια, τρυφερά. Μα την ώρα που είχα απόλυτα αφεθεί… μου άφησες το χέρι κι έπεσα στο κενό.
Και πόνεσε η προδοσία. Πόνεσε η υποκρισία. Πόνεσε το άδειασμα. Πόνεσε, μα με ταρακούνησε αρκετά για να καταφέρω να δω την αλήθεια και ν’ αντιληφθώ κάθε ψέμα.
Και κατάφερα κι έκλεισα την πόρτα. Οριστικά. Σ’ άφησα απ’ έξω κι έμεινα μόνη με όλη την προδομένη αγάπη, όλες τις πληγωμένες ελπίδες, όλες τις σακατεμένες προσδοκίες, να θρηνήσω μαζί τους και μετά, στη σωστή ώρα, να αναγεννηθώ. Γιατί δεν με σκότωσες, με τραυμάτισες. Και κόντρα σ’ όλες τις προβλέψεις σου, θα τα καταφέρω!
Κική Γιοβανοπούλου