Και να μεθούσες λέει ένα βράδυ και να άφηνες στην άκρη όλα τα “πρέπει”, όλα τα “μη” που σε κρατάνε μακριά. Να μεθούσες ένα βράδυ και να τολμούσες όλα αυτά τα “θέλω, μα…”, όλα εκείνα τα “μακάρι να μπορούσα, αλλά…”. Να τολμούσες να δώσεις εκείνο το φιλί, να κάνεις εκείνη την αγκαλιά, εκείνη την εξομολόγηση καρδιάς, που κάθε φορά που σκέφτεσαι, σε κάνει να σφίγγεις τα χείλη μέχρι να τα ματώσεις.

Να τολμούσες να φέρεις τη ζωή σου τούμπα, χωρίς να σκέφτεσαι τις συνέπειες. Να τολμούσες να κόψεις όσα δεσμά σε κρατούν μακριά από εκεί που λαχταράς να πας, να ποντάρεις τα πάντα σου για τη δική σου καψούρα, χωρίς να σκεφτείς τι και πόσα θα χάσεις -ήδη χαμένος δεν είσαι αν ζεις μακριά της από φόβο;
Να μεθούσες λέει ένα βράδυ και να μην σε ένοιαζε να είσαι το “καλό παιδί”, που ακολουθεί τους κανόνες, που πορεύεται στα προδιαγεγραμμένα. Να έβαζες τη λογική στην τσέπη και ν’ ακολουθούσες μόνο την καρδιά. Κι όπου σε βγάλει!

Να έβρισκες λέει τη δύναμη, να απεγκλωβιστείς απ’ τη μέγγενη της ζωής που σε πνίγει κάθε μέρα και περισσότερο και να πετάξεις εκεί που σε προστάζει το συναίσθημα. Να έβρισκες τη δύναμη να ξεκινήσεις πάλι απ’ την αρχή. Και να μην τρέμεις τις συνέπειες, να τις πληρώσεις μετρητοίς όσες κι αν είναι.
Και να μεθούσες λέει ένα βράδυ και να τα μπορούσες όλα, εαυτέ μου…
Κική Γιοβανοπούλου