Δεν μου αρέσουν τα μεγάλα λόγια.
Ίσως γιατί η ζωή φρόντισε από νωρίς να με διδάξει, πως συνήθως έρχονται αγκαλιά με μικρές πράξεις.
Κι είναι τόσα τα “σ’ αγαπώ” και τα “θα είμαι εδώ” που έχουν παραμυθιάσει την καρδιά μου, που έμαθα να κλείνω τ’ αυτιά στις λέξεις και ν’ ακούω μόνο πράξεις.
Και μετά ήρθες εσύ…

Όλα τα “σ’ αγαπώ” σου ήταν άηχα. Όλα τα “είμαι στο πλάι σου” δεν είχαν φωνή. Όλα τα “βασίσου πάνω μου” ήταν αθόρυβα.
Δεν υποσχέθηκες, μόνο έπραξες.
Δεν έταξες, μόνο έκανες.
Έδινες το λόγο σου, χωρίς να δίνεις το λόγο σου και πάντα τον κρατούσες. Κι αν δεν είναι αυτό μαγεία, τότε τι;

Κι ήρθες αργά και σταθερά κι έγινες σταθερά μου.
Ήρθες κι έχτισες με θεμέλια την αλήθεια σου, τα πιο ψηλά τείχη εμπιστοσύνης μου.
Και κέρδισες με την αγάπη σου, κάθε “σ’ αγαπώ” μου.
Κι έγινες το “ό,τι κι αν γίνει” μου.
Έγινες το αδιαπραγμάτευτό μου.
Έγινες το “για πάντα μου”.

Δεν μου αρέσουν τα μεγάλα λόγια.
Ίσως γιατί η ζωή φρόντισε από νωρίς να με διδάξει, πως συνήθως έρχονται αγκαλιά με μικρές πράξεις.
Κι είναι τα δικά σου μάτια, μόνο αυτά που αξίζουν όλα αυτά τα τόσο μεγάλα που δεν γίνονται λέξεις.
Μόνο εσύ.
Εσύ, το “για πάντα μου”.
Κική Γιοβανοπούλου