Όχι, δεν ξανασκύβω το κεφάλι, γιατί είναι πολλοί αυτοί που περνούν την καλοσύνη γι’ αδυναμία κι έχω κουραστεί να κουβαλάω σαν βαρίδια πάνω μου όλους αυτούς τους βολεψάκηδες που πέρασαν την δοτικότητά μου για ευάλωτο σημείο. Έχω βαρεθεί να βγάζω μαχαίρια απ’ την πλάτη, απ’ αυτούς που τους στάθηκα, τους βοήθησα, τους αγκάλιασα με ανιδιοτελές ενδιαφέρον και δεν δίστασαν να με πληγώσουν ύπουλα. Έχω βαρεθεί να μετράω κάλπικα “σ’ αγαπώ” και ψεύτικα “είμαι εδώ για σένα”, που χάνονται στην πρώτη συννεφιά. Έχω κουραστεί να είμαι το “καλό παιδί”…

Με ένα “Μη μιλάς! Να σέβεσαι!” προίκα από τη μάνα μου κι ένα “Δεν πειράζει, η δική σου συνείδηση να είναι καθαρή!” προίκα απ’ τον πατέρα μου, πορεύτηκα. Κι έλεγα πως το να κάνεις το σωστό, το να έχεις τη δική σου συνείδηση καθαρή, είναι αυτό που έχει σημασία, μα έλα που τελικά δεν αρκεί αυτό… Γιατί δεν αρκεί να έχεις καρδιά να δίνεις, αν το δόσιμο είναι μονόπλευρο, καταντάει εκμετάλλευση. Δεν αρκεί να έχεις ψυχή να αγαπάς αληθινά, αν η αγάπη είναι μονόπλευρη, καταντάει πληγή. Στο αμφίδρομο βρίσκεται η ευτυχία. Στο αμοιβαίο κρύβεται η ολότητα. Και μου πήρε χρόνια να το καταλάβω. Μου πήρε χρόνια και μου κόστισε πολύ πόνο…

Με ένα “Μη μιλάς! Να σέβεσαι!” προίκα από τη μάνα μου κι ένα “Δεν πειράζει, η δική σου συνείδηση να είναι καθαρή!” προίκα απ’ τον πατέρα μου, πορεύτηκα. Και δεν ήταν εύκολο να αποτινάξω αυτά τα προικιά από μέσα μου. Με πόνο ψυχής προσπάθησα να τα ξεριζώσω και να μη διστάζω να απαιτώ ό,τι μου αξίζει, να διεκδικώ κάθε τι δικό μου, να βροντοφωνάζω το δίκιο μου και πάνω απ’ όλα να με αγαπώ και να με προσέχω, να με φροντίζω και να με κρατώ σταθερά στο ύψος μου. Γιατί αν δεν προσέξω εγώ την ψυχή μου, ποιος θα το κάνει;

Και πια μιλάω, μαμά. Κι η συνείδησή μου είναι πεντακάθαρη, μπαμπά. Και πέταξα στα σκουπίδια τα προικιά που μου αφήσατε, γιατί παρότι ξέρω πως με αγάπη μου τα δώσατε, με πλήγωνε να τα κουβαλάω μέσα μου. Γιατί μετά από πολλές πληγές – μαθήματα, κατάλαβα πως αν κάτι δεν είναι αμοιβαίο, καλύτερα να είναι τίποτα. Δεν ξανασκύβω το κεφάλι λοιπόν, μπροστά σε κανέναν και τίποτα. Επιλέγω συνειδητά να το κρατώ ψηλά, μαζί με την αξιοπρέπειά μου. Επιλέγω να μην κοιτώ το χώμα, μα τον ουρανό!
Κική Γιοβανοπούλου