Καμιά κακία. Καμιά πικρία. Κανένας θυμός.
Ένα μούδιασμα, ένα κενό, ένα απόλυτο τίποτα μονάχα έμεινε μέσα μου για σένα.
Δεν θέλω να σ’ εκδικηθώ, δεν θέλω να πάρω το αίμα μου πίσω. Δεν θέλω να πληρώσεις ούτε για τα ψέματα, ούτε για τις προδοσίες, ούτε για τα παιχνίδια που έπαιξες πάνω στην ψυχή μου.

Κι αν αναρωτιέσαι πού πήγε όλη η αγάπη, όλος ο έρωτας, όλο το νοιάξιμο που ένιωθα… τι να σου πω… ακόμη κι εγώ απορώ πώς γίνεται και σε μια μόνο στιγμή κατάφερες να τα κάνεις όλα στάχτη…
Κι αν αναρωτιέσαι γιατί δεν μπορώ να δώσω δεύτερη ευκαιρία, είναι γιατί αυτές δίνονται μόνο για τα λάθη, όχι για τα ηθελημένα πισώπλατα μαχαιρώματα.
Κι αν αναρωτιέσαι αν σε μισώ… όχι… γιατί ούτε αυτό σου αξίζει.

Αδιαφορώ. Δεν με αφορά. Δεν με νοιάζει τι θα κάνεις παρακάτω κι αυτό είναι το χειρότερο, το πιο βαθύ, το πιο αμετάκλητο συναίσθημα.
Δεν σου εύχομαι τα χειρότερα λοιπόν. Δεν σου εύχομαι να πάθεις για να μάθεις. Δεν σου εύχομαι καν να συναντήσεις έναν όμοιό σου στο δρόμο σου.
Να είσαι καλά. Να προχωρήσεις. Να χαμογελάς. Αλλά μακριά μου!
Κική Γιοβανοπούλου