Ξέρω, δεν είναι εύκολο. Ξέρω, ίσως σου ακούγεται σαν ψεύτικη παρηγοριά. Ξέρω…
Ξέρω, είναι φριχτές αυτές οι στιγμές που νιώθεις την απόγνωση και το μαύρο να σε τυλίγουν. Που νιώθεις (κι ίσως και είσαι) μόνος κι αβοήθητος. Κι ίσως δεν σε αγγίζει καν η σκέψη πως δεν είσαι ο μοναδικός που βρέθηκε σε τέτοια κατάσταση, ίσως δεν έχει τίποτα να σου πει πως πολλοί έχουν βρεθεί σε παρόμοια θέση. Γιατί κάποιοι μπορεί εντέλει να τα κατάφεραν, αλλά άλλοι δεν το μπόρεσαν και βυθίστηκαν στο μαύρο, σ’ αυτό το μαύρο που τους κατάπιε σαν κινούμενη άμμος.

Ξέρω, είναι φριχτές αυτές οι στιγμές που νιώθεις την απόγνωση και το μαύρο να σε τυλίγουν. Στιγμές που γίνονται ανάσες, ώρες, μέρες, ζωές. Στιγμές που σε προκαλούν να δείξεις το πείσμα, τα δόντια και τη δύναμή σου. Στιγμές που νιώθεις πως δεν έχεις τίποτα απ’ αυτά.
Μα κι αν όλα μοιάζουν αδύνατα, προσπάθησε να πιστέψεις στα δυνατά. Κι αν όλα μοιάζουν μαύρα, προσπάθησε να πιστέψεις στο φως.

Γιατί αν δεν σου το επιτρέψεις, κανένα μαύρο δεν μπορεί να σε καταπιεί. Γιατί αν δεν το αποδεχτείς, καμιά απόγνωση δεν μπορεί να σε διαλύσει ολοσχερώς. Γιατί αν δεν έχει έρθει το τέλος, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Γιατί ακόμη και στις στιγμές απόγνωσης, πάντα θα υπάρχει μια μικρή ηλιαχτίδα. Μην αφεθείς. Αναζήτησέ την…
Κική Γιοβανοπούλου