Αλήθεια, πόσο εύκολο είναι να συνειδητοποιήσεις το εύθραυστο της ανθρώπινης φύσης; Συνηθίζεται αλήθεια ποτέ η απουσία; Συνηθίζεται ποτέ η σκέψη πως όλοι οι απόλυτα δικοί σου, κάποια στιγμή δεν θα σου κρατούν το χέρι; Μετά τα πόσα φευγιά, καταλαβαίνεις πως αυτή είναι η ζωή; Ένας κύκλος που κάποτε κλείνει. Για όλους. Ανεξαιρέτως.

Να μην αφήσεις ανείπωτα. Να μην αμελήσεις συγνώμες. Να υπενθυμίζεις σ’ αγαπώ. Να παραδέχεσαι λάθη. Να αφουγκράζεσαι αλήθειες. Να διαβάζεις βλέμματα. Σαν ντόμινο φεύγουν οι άνθρωποι κι εσύ στέκεις εκεί, ανήμπορος μπροστά στο ανυπέρβλητο μεγαλείο του θανάτου. Ανήμπορος και μικρός να βοηθήσεις, να διορθώσεις, ν’ αλλάξεις. Ανήμπορος να κάνεις το οτιδήποτε όπως βλέπεις να πετούν μακριά σου, όπως βλέπεις να κυλούν σαν άμμος μέσα απ’ τα δάχτυλά σου, εκείνοι που θα ήταν μαζί σου “για πάντα”. Κι ίσως ήταν για το δικό τους “για πάντα”, μόνο που λείπουν απ’ το δικό σου…

Σαν διακόπτης που κλείνει, σ’ ένα μικρό δευτερόλεπτο αλλάζει την ροή της ζωής σου. Θέτει τέλος σε όνειρα, δεσμούς, ευκαιρίες, σχέδια για το αύριο, για ένα αύριο που δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά όπως το ξέρεις. Για όλους τους κύκλους που έκλεισαν. Για όλους τους κύκλους που θα κλείσουν. Για όλα αυτά που έζησες και για όλα όσα δεν πρόλαβες να ζήσεις. Για τον χρόνο που ακόμη έχεις να στέκεσαι εκεί, να βλέπεις κάθε τι δικό σου να το ρουφάει η δίνη της ζωής. Για τον χρόνο που θα έχεις ακόμη καρδιά να πονάει και δάκρυα να κυλούν. Για όλα τα αναπάντητα, ψυχρά, οδυνηρά αναπάντητα ερωτήματα…