Το ότι σ’ έχω ερωτευτεί; Το ότι σ’ έχω αγαπήσει; Το ότι σε νοιάζομαι; Το ότι σε πονάω; Το ότι σε σκέφτομαι; Το ότι σε θέλω; Αλήθεια… ποιο απ’ όλα αυτά, θεωρείς αρκετό για να ξεπεράσει ένας άνθρωπος την προδοσία; Ποιο απ’ όλα αυτά, θεωρείς ικανό να σβήσει από ένα μυαλό, λόγια και πράξεις που το γονάτισαν; Ποιο απ’ όλα αυτά, θεωρείς ικανό να γιατρέψει μια καρδιά, από τις πληγές που λόγια και πράξεις της άνοιξαν;

Το ότι σ’ έχω ερωτευτεί; Το ότι σ’ έχω αγαπήσει; Το ότι σε νοιάζομαι; Το ότι σε πονάω; Το ότι σε σκέφτομαι; Το ότι σε θέλω; Τι απ’ όλα αυτά θεωρείς πως είναι αρκετό για να ξεχάσω ότι με πρόδωσες, ότι με υποτίμησες, ότι με πούλησες τόσο φτηνά; Τι απ’ όλα αυτά θεωρείς πως είναι αρκετό, για να υπερβεί την ψυχή και την αξιοπρέπειά μου;

Με κοιτάς στα μάτια και μου ζητάς τι; Να ξεχάσω; Να προσπεράσω; Να συγχωρήσω; Με τι καρδιά περιμένεις να το κάνω; Μ’ αυτήν που με τα ίδια σου τα χέρια στραγγάλισες; Εσύ πρόδωσες! Εσύ ξέχασες! Εσύ υποτίμησες! Εσύ δεν σεβάστηκες! Εσύ δεν λογάριασες! Εσύ δεν νοιάστηκες! Εσύ! Και τώρα πρέπει εγώ, να καταπιώ τα δικά σου λάθη, τις δικές σου ευθύνες;

Το ότι σ’ έχω ερωτευτεί; Το ότι σ’ έχω αγαπήσει; Το ότι σε νοιάζομαι; Το ότι σε πονάω; Το ότι σε σκέφτομαι; Το ότι σε θέλω; Αλήθεια… ποιο απ’ όλα αυτά, θεωρείς αρκετό για να ξεπεράσει ένας άνθρωπος την προδοσία; Τίποτα απ’ όλα αυτά ή κι όλα αυτά μαζί, δεν αρκούν. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μπορείς να επικαλεστείς! Δεν φτάνουν, καταλαβαίνεις; Αφού λοιπόν τολμάς ακόμη να με κοιτάς στα μάτια και να μου ζητάς, δώσε μου έναν καλό λόγο να ξεχάσω.
Κική Γιοβανοπούλου