Απογοήτευση, θυμός, πικρία. Ανησυχία, άγχος, φόβος κι άλλα πόσα συναισθήματα δεν κατακλύζουν το μέσα σου, για όλα αυτά που θέλεις, ποθείς, αλλά έχεις κουραστεί να περιμένεις! Για όλα αυτά που έχεις ανάγκη, που ζητάει η ψυχή σου, αλλά έχεις αρχίσει να πιστεύεις πως δεν θα έρθουν ποτέ!

Έκανες την αγάπη, στόχο και με πείσμα χτυπάς να πετύχεις κέντρο. Επιμένεις να οπλίζεις ξανά και ξανά κι όσο δεν τα καταφέρνεις, τόσο πεισμώνεις. Μέχρι που κάποια στιγμή κατεβάζεις το κεφάλι κι απλά παραδίνεσαι. Απογοητευμένος, πείθεις τον εαυτό σου πως δεν θα τα καταφέρεις, πως δεν υπάρχει τίποτα να καταφέρεις κι απλά αποσύρεσαι. Κλείνεσαι στο καβούκι σου, αναθεματίζεις όλα τα όμορφα και βλαστημάς αυτά που πρόσμενες, αλλά δεν βρήκες πουθενά. Και κάπως έτσι παύεις να πιστεύεις στα θαύματα, παύεις να τα περιμένεις και να τα κυνηγάς…

Μα καρδιά μου, απρόσκλητα έρχονται τα θαύματα. Έρχονται από εκεί που δεν τα περιμένεις και γεμίζουν φως και χρώματα και μουσικές την ψυχή σου. Έρχονται κι ανατρέπουν κανόνες και τρόπους και προϋποθέσεις. Έρχονται και διαγράφουν κόκκινες γραμμές και όρια. Έρχονται και σου χαμογελούν παιχνιδιάρικα από μισόκλειστα παραθυρόφυλλα. Έρχονται και γεμίζουν την ύπαρξή σου, ζωή.

Έκανες την αγάπη, στόχο και με πείσμα χτυπάς να πετύχεις κέντρο. Μα δεν μπορείς να προσκαλέσεις, ούτε να προκαλέσεις το θαύμα να συμβεί. Έρχεται απρόσκλητο και σου χτυπά την πόρτα, εκεί που δεν το περιμένεις. Έρχεται εκεί, μέσα σ’ ένα ζευγάρι μάτια και γεμίζει φως την ψυχή σου…

Της Κικής Γιοβανοπούλου