Ξέρουν το σωστό, το ηθικό, το δίκαιο. Τα γνωρίζουν και δεν διστάζουν να κουνήσουν το δάχτυλο σ’ όποιον τα παραβιάσει. Τα γνωρίζουν και συχνά ρητορεύουν υπέρ τους, με δυνατή φωνή για να τραβήξουν την προσοχή και με πομπώδεις εκφράσεις για να τους θαυμάσουν. Τα γνωρίζουν κι είναι πολύ αυστηροί, πολύ σκληροί, πολύ απόλυτοι μ’ όσους παρεκκλίνουν απ’ αυτά. Πόσες μοίρες όμως γυρίζουν, όταν το σωστό, το ηθικό, το δίκαιο, έρχονται σε αντίθεση με τα “θέλω” τους; Πόσες μοίρες γυρίζουν, όταν το σωστό, το ηθικό, το δίκαιο, τους ξεβολεύουν;

Εύκολο πράγμα να κουνάς το δάχτυλο στα λάθη των άλλων. Εύκολο πράγμα να κατηγορείς και να επικρίνεις. Εύκολο πράγμα να μιλάς για το σωστό, το ηθικό και το δίκαιο, είναι εξάλλου ξεκάθαρες έννοιες συνήθως. Η δυσκολία έρχεται όταν πρέπει όλα όσα τονίζεις πως πιστεύεις, να τα κάνεις πράξη και σε σένα.
Δυστυχώς η ηθική, δεν είναι λάστιχο να την τραβάς και να της αλλάζεις σχήμα και μέγεθος κατά βούληση. Δυστυχώς το σωστό, δεν είναι προσαρμόσιμο βάσει των επιθυμιών μας. Δυστυχώς το δίκαιο δεν ρυθμίζεται βάσει του αν μας βολεύει κι αν μας εξυπηρετεί. Δυστυχώς, το σωστό, το ηθικό και το δίκαιο, μοιάζουν με την αλήθεια, είναι ωμά, απόλυτα και πολλές φορές πονάνε.

Αν λοιπόν θες να πρεσβεύεις στ’ αλήθεια αυτές τις αξίες, θα πρέπει να τις εφαρμόζεις πρώτα στον εαυτό σου κι όχι απλά να τις χρησιμοποιείς για να κατηγορήσεις, να κρίνεις και να επικρίνεις τους άλλους. Αυτό φυσικά δεν είναι τόσο εύκολο να το κάνουν όλοι, γιατί προϋποθέτει να έχουν μπέσα και λόγο τιμής, αξίες που δυστυχώς τείνουν να εκλείψουν πια. Γιατί δυστυχώς έχει γεμίσει ο κόσμος με ανθρώπους με ελαστική ηθική κι επιλεκτικής μνήμης συνείδηση.
Κική Γιοβανοπούλου