Και τι νομίζεις είναι οι καρδιές να μπαινοβγαίνεις όποτε σου καπνίσει; Τι νομίζεις είναι οι ζωές των ανθρώπων, να έρχεσαι και να φεύγεις ανάλογα με τα κέφια σου; Τι νομίζεις είναι οι ψυχές, να τις γεμίζεις ψέματα και να απαιτείς να πείθονται με φτηνές δικαιολογίες; Θαρρείς πως ο έρωτας που ενέπνευσες σε κάποιον, σου δίνει το δικαίωμα να τον χρησιμοποιείς, να τον αδειάζεις και να τον παίζεις, όπως σου γουστάρει;

Μάθε μωρό μου κάτι που μάλλον δεν σου μάθανε, όλα μπορεί να τα νικήσει ο έρωτας, η αξιοπρέπεια όμως είναι η μόνη που πρέπει να μένει ανίκητη. Η αξιοπρέπεια κι ο αυτοσεβασμός, πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν ακόμη και στα πιο δυνατά πάθη, γιατί αλλιώς γίνονται αρρώστια, γιατί αλλιώς παραμορφώνουν χαρακτήρες, διαλύουν ψυχές και καταστρέφουν ζωές. Όταν μπαίνει το δίλημμα “έρωτας” ή “αξιοπρέπεια”, το αποτέλεσμα πρέπει να είναι πάντα 0-1.

Δεν θέλω να μάθω, δεν θέλω να ξέρω τίποτα πια. Δεν μπορείς να μου αλλάξεις γνώμη, δεν μπορείς να με πείσεις. Κανένας έρωτας, κανένα πάθος, δεν μπορεί να νικήσει την αξιοπρέπειά μου, μια αξιοπρέπεια που αν παρέμενα δίπλα σου, θα έσπαγε σε χίλια κομμάτια, δίπλα σ’ αυτά της καρδιάς μου.

Δεν θέλω ν’ ακούσω άλλα ψέματα, δεν θέλω ν’ ακούσω άλλες δικαιολογίες. Δεν θέλω καμία επαφή. Δεν θα σ’ αφήσω στο “διαβάστηκε”. Δεν μ’ ενδιαφέρει πια τι έχεις να μου πεις. Εσύ θα μείνεις μόνιμα στο “ούτε καν διαβάστηκε”. Μωρό μου…
Κική Γιοβανοπούλου