Η αγάπη μάτια μου, δεν φυλακίζεται. Αν σ’ αγαπήσει κάποιος, δεν σημαίνει πως θα διατηρηθεί αυτό για πάντα, χωρίς να προσπαθείς. Η αγάπη θέλει δουλειά για να ανθίσει κι αν ανθίσει θέλει καθημερινή φροντίδα για να διατηρηθεί ζωντανή, αλλιώς μαραίνεται σαν τα λουλούδια τον χειμώνα. Παίζεις με λάθος τρόπο, αν φαντάζεσαι πως κάποιος θα σ’ αγαπάει αιωνίως, αν δεν κάνεις κάτι κι εσύ για να επιβιώσει αυτό το συναίσθημα.

Η αγάπη μάτια μου, δεν φυλακίζει. Όταν αγαπάς, όταν αγαπάς αληθινά, δεν φυλακίζεις τον άλλον από φόβο μην τον χάσεις. Η αληθινή αγάπη δεν φυλακίζει. Δεν είναι κλειστό, χρυσό κλουβί. Είναι φωλιά. Ζεστή και φωτεινή. Είναι μια φωλιά απ’ την οποία ο καθένας μπορεί να πετάξει μακριά όταν το θελήσει. Το στοίχημα είναι να μην θέλει. Να μην θέλει, γνωρίζοντας πως πουθενά δεν θα είναι καλύτερα από κει. Παίζεις με λάθος τρόπο, αν φαντάζεσαι πως μπορείς να κρατάς τον άλλον ασφυκτικά στην αγκαλιά σου και αυτό θα τον αποτρέψει απ’ το να φύγει μακριά.

Η αγάπη, η αληθινή αγάπη δεν φυλακίζεται. Δεν μπορείς να κρατήσεις τη φλόγα της αναμμένη, αν δεν της δίνεις οξυγόνο ν’ αναπνέει.

Η αγάπη, η αληθινή αγάπη δεν φυλακίζει. Η αληθινή αγάπη είναι αέρας που θες να γεμίζει τα πνευμόνια σου. Δεν είναι μάσκα οξυγόνου που στην βάζουν με το ζόρι.

Αν μ’ αγαπάς, μη με αμελείς πιστεύοντας πως θα σ’ αγαπώ ισοβίως. Αν μ’ αγαπάς μη με περιορίζεις, πιστεύοντας πως έτσι θα με κρατήσεις παντοτινά. Αν σ’ αγαπώ, θα στο δείχνω και θα στο λέω συνεχώς. Αν σ’ αγαπώ θα γίνω το λιμάνι σου κι όχι η φυλακή σου. Και πού ξέρεις… μπορεί έτσι να κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου για πάντα…

Της Κικής Γιοβανοπούλου