Να γεμίζει η ψυχή μου συναισθήματα, να ξεχειλίζουν από μέσα μου. Να φοβάμαι, να νιώθω ανασφάλεια, να κάνω πισωγυρίσματα και να τρέμω για το πώς να εκφραστώ, μη και σε τρομάξω.

Να είμαι έτοιμη να διασχίσω ατέλειωτα μονοπάτια για να φτάσω εκεί που θέλω, σε σένα και το “εκεί που θέλω” να είναι κάθε φορά και λίγο πιο μακριά. Σε μια διαδρομή που να απολαμβάνω την κάθε στιγμή της. Σε μια διαδρομή που να μη θέλω να τελειώσει.

Να ζω το κάθε λεπτό, να το ρουφάω μέσα μου, να μου είναι πολύτιμο. Να θέλω, να έχω ανάγκη να το ζήσω. Δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο.

Να θέλω να σ’ αγγίξω και να τρέμουν τα χέρια μου. Κι όταν σ’ αγγίξω να μη σε χορταίνω. Να γαληνεύω και να ταράζομαι γλυκά στην αγκαλιά σου. Να με κοιτάς και να χαμογελώ. Να σε κοιτάω και να λιώνω.

Να σε περιμένω και να μην κυλούν οι δείκτες κι όταν έρθεις να τρέχει ο χρόνος σαν νερό.

Να μην θέλω μόνο να μου πεις πως μ’ αγαπάς, αλλά να πεθαίνω για να στο πω κι εγώ. Να μην θέλω μόνο να νιώθω ασφαλής μαζί σου, αλλά και να σου δίνω όση σιγουριά χρειάζεσαι. Να μην θέλω μόνο να κοιμηθώ, αλλά και να ξυπνήσω μαζί σου.

Αυτό είναι έρωτας μωρό μου…

Της Κικής Γιοβανοπούλου