Η ζωή σου, είναι σε ένα μεγάλο βαθμό οι επιλογές που κάνεις και μιλάμε για ένα μεγάλο ποσοστό, γιατί σίγουρα υπάρχουν και πράγματα που δεν επιλέγεις και μπορούν να αλλάξουν την πορεία της ζωής σου σε σημαντικό βαθμό. Μπορεί κάποιος να το πει Θεό, άλλος μοίρα, άλλος τύχη… όπως και να το πει κανείς, υπάρχουν και πράγματα που δεν ορίζεις ο ίδιος και τα οποία παίζουν ουσιαστικό ρόλο στη ζωή σου. Γι’ αυτά όμως, δεν μπορείς να κάνεις πολλά.

Απομονώνοντας τα πράγματα που δεν ορίζεις, μας μένουν αυτά που επιλέγεις και μπορείς να αλλάξεις / διορθώσεις, αν διαπιστώσεις πως δεν είναι σωστά για εσένα. Όλα αυτά, συνθέτουν τη ζωή σου. Τη ζωή σου και την πορεία της.

Οι επιλογές σου είναι η ζωή σου. Ο τρόπος ζωής, η δουλειά, οι τρόποι διασκέδασης, ο σύντροφος, οι φίλοι, οι παρέες σου… Όλα αυτά είναι επιλογές σου, τις οποίες μπορείς ανά πάσα στιγμή να αλλάξεις. Αν δεν τις αλλάζεις, σημαίνει πως είσαι ικανοποιημένος μαζί τους, ναι;

Όχι! Αν ήταν ναι, γιατί ακούμε συνεχώς ανθρώπους να γκρινιάζουν για τον άνθρωπό τους, τους φίλους και τη ζωή τους; Γιατί αντί να προσπαθήσουν να διορθώσουν αυτά που δεν τους αρέσουν ή να απομακρύνουν απ’ τη ζωή τους αυτά που τους την κάνουν δύσκολη, επιλέγουν να παραμείνουν στα ίδια και απλά να παραπονιούνται γι’ αυτά; Η απάντηση είναι απλή και περικλείεται στην ίδια την ερώτηση. Επιλέγουν. Επιλέγουν να βιώνουν καταστάσεις που δεν τους αρέσουν, από φόβο για την όποια αλλαγή. Επιλέγουν να ζουν με ανθρώπους που δεν τους καλύπτουν, από άγχος μήπως ο επόμενος είναι χειρότερος. Επιλέγουν αυτά που ζουν, γιατί βολεύονται στο “παραλίγο τίποτα” από φόβο μήπως εντέλει εισπράξουν το “εντελώς τίποτα”. Μεγάλη η δύναμη του βολέματος. Τρομαχτικό το ξεβόλεμα.

Δεν ξέρω ποιος πρωτοείπε το “Κουνήσου! Δεν είσαι δέντρο!”, αλλά είχε απόλυτο δίκιο. Αν δεν σ’ αρέσει κάτι, μπορείς να κάνεις ένα βήμα μακριά του. Συνήθως υπάρχει κι άλλος δρόμος. Τα αδιέξοδα τα δημιουργούμε μόνοι μας τις περισσότερες φορές, ως δικαιολογία για την αδυναμία μας. Ως δικαιολογία για την έλλειψη θάρρους μας. Μαγκιά σου αν επιλέγεις την αδράνεια, μην παραπονιέσαι όμως γι’ αυτή, γιατί εσύ την επέλεξες. Ειλικρινά όμως, πιστεύεις πως αυτή τη ζωή αξίζεις;

Της Κικής Γιοβανοπούλου