Πες με αντικοινωνική, γεροπαράξενη ή στριμμένη… μα όσο τα χρόνια περνάνε, όσο μεγαλώνω κι αντιμετωπίζω τις δυσκολίες που μου φέρνει η ζωή, αρχίζω όλο και περισσότερο να μην ανέχομαι πράγματα, καταστάσεις και ανθρώπους… Κυρίως ανθρώπους!
Δεν ξέρω αν φταίει που εγώ παραξενεύω ή αν πραγματικά μας ψεκάζουν, ξέρω όμως πως έρχονται μέρες που πραγματικά απορώ με τη βλακεία του κόσμου!

Διαβάζω σχόλια στα social, ακούω εκπομπές στην τηλεόραση, πίνω καφέ με γνωστούς… κι ώρες ώρες με πιάνω να σκέφτομαι “ακούει αυτά που λέει ή βγαίνουν απ’ το στόμα του χωρίς να έχουν κάνει μια μικρή έστω στάση στο μυαλό του και χωρίς να αγγίζουν καν τους ακουστικούς του πόρους;”.
Θα μου πεις… “Εσύ καλύτερη είσαι;“. Προφανώς και όχι! Αλλά τι να κάνω; Να μη χωνεύω ούτε τον εαυτό μου;;; Αυτό είναι “δουλειά” των άλλων!

Με τα χρόνια έχω αποφανθεί ότι η παραμικρή προσπάθεια να κάνεις τον απέναντι να δει ΛΟΓΙΚΑ, πως αυτά που λέει και υποστηρίζει με τόσο πάθος είναι απλά ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΕΣ, είναι στην καλύτερη, μάταια έκκριση σάλιου!
Κι έρχεται κι ο άλλος και γράφει: “7,5 δισεκατομμύρια πληθυσμό έχει η γη κι εγώ συμπαθώ 7 άτομα!“. “Και πολλά λες!” θα συμπλήρωνα.

Ο Αϊνστάιν (αν και γι’ αυτό οι γνώμες διίστανται), κάποτε είχε πει “Δύο πράγματα είναι άπειρα: Το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, αν και για το σύμπαν δεν είμαι σίγουρος” και η ταύτιση που νιώθω είναι απίστευτη!
PS. Το παρόν είναι άρθρο καθαρά χιουμοριστικού χαρακτήρα! Με ξέρετε δα! Σας αγαπώ όλους! 😛
Κική Γιοβανοπούλου