Κι εμένα μ’ αρέσει η μουσική! Πολύ! Μπορώ να ακούω την αγαπημένη μου μουσική ΟΛΗ ΜΕΡΑ non stop! Μπορώ να σου τραγουδήσω (τελείως παράφωνα το παραδέχομαι) απ’ έξω άπειρα τραγούδια! Δεν υπάρχει ώρα ακατάλληλη για μουσική, ότι ψυχολογία κι αν έχεις… ΑΛΛΑ… (γιατί πάντα υπάρχει ένα αλλά!) αυτή τη μόδα, που περπατάς στο δρόμο με τα μαρτζαφλέρια στ’ αυτιά και δεν παίρνεις χαμπάρι αν πίσω / δίπλα / πάνω σου (!!!) περνάει αυτοκίνητο / πυροσβεστικό / νεκροφόρα… δεν την καταλαβαίνω! Δεν αντιλαμβάνεσαι ότι είναι επικίνδυνο; Αν υπάρχει οδηγός που δεν έχει βρεθεί στο δρόμο και δεν έχει πετύχει πεζό με τα ακουστικά του i-pod (εμείς είχαμε walk-man στα νιάτα μας) να περπατάει αμέριμνος ΣΤΗ ΜΕΣΗ του δρόμου ας σηκώσει το χέρι! Ναι, είναι δουλειά του εκάστοτε οδηγού να προσέχει μη σε κάνει χαλκομανία στην άσφαλτο, συμφωνώ, αλλά δεν είναι και δική σου δουλειά να κινείσαι προσεχτικά; Και στην τελική αν σου κόψει μια ο άλλος, γιατί εσύ άκουγες Οικονομόπουλο, ποιος θα πονάει; Ε; μου λες;

Άσε λοιπόν στην άκρη το i-pod σου όταν κινείσαι στο δρόμο! Έτσι θα γλιτώσεις και από κανένα βαβά που θα σε κάνει να κλαψουρίζεις και από τα μπινελίκια που μπορεί να σου ρίξει κανένας νευρικός οδηγός! (Εντάξει Χρήστο;;;  :P)

Της Κικής Γιοβανοπούλου