Δεν ξέρω… αλήθεια δεν ξέρω ποιος ή τι μας πέρασε το μήνυμα από νωρίς, ότι πρέπει να ανεχόμαστε. Για να μη μείνουμε μόνοι, για να ενταχθούμε στην κοινωνία ή σε μικρότερες ομάδες ανθρώπων, για να γίνουμε αρεστοί κι εγώ δεν ξέρω για ποιον άλλο λόγο. Μπαρούφες, μετά συγχωρήσεως! Δε με εκφράζει άλλη φράση περισσότερο.
Είναι άλλο να κάνω κάποια στιγμή στη ζωή μου υπομονή αν πρέπει -και πάλι εγώ θα το κρίνω- κι άλλο να ανέχομαι πράγματα, άτομα, συμπεριφορές και καταστάσεις που δε μου ταιριάζουν, με πνίγουν και με κρατάνε και πίσω, αν δε με στείλουν κιόλας σε ειδικό ψυχικής υγείας!
Είναι άλλο να επιλέξω χωρίς φόβο για κάποιο κόστος, να υποχωρήσω. κι άλλο να πιεστώ να βάλω άλλον πάνω από μένα, τις αρχές και τα πιστεύω μου, τα θέλω μου!
Να αναγκαστώ να αλλοιώσω το χαρακτήρα ή την προσωπικότητά μου; Γιατί; Με πλήρη επίγνωση λοιπόν βροντοφωνάζω: Τι κάνω; Τα πάντα εκτός από το να ανέχομαι πια!
Αδιάφορη με βρίσκει η πιθανότητα ή αυτό καθ’ αυτό το τίμημα, όποιο κι αν είναι. Προέχει να είμαι αυτή που θέλω, να πιστεύω ό,τι θέλω και να ζω όπως θέλω.
Καμία διάθεση για ανοχή ή αντοχή σε τίποτα που δε με εκφράζει, δε μου προσφέρει κάτι.
Ναι, μπορώ να κάνω τα πάντα, αρκεί να θέλω και να είναι επιλογή που δεν ήρθε ως απόρροια ψυχαναγκαστική. Δεν είναι εγωισμός, κι όποιος ισχυριστεί κάτι τέτοιο… μη μασάς. Είναι η άμεση αντίδραση δυσαρέσκειας και ο εύκολος τρόπος χειραγώγησης.
Από πότε είναι εγωισμός να φροντίζει κανείς τον εαυτό του, να βάζει τις άμυνες και τα όρια που έχει ανάγκη για να υπάρξει ως οντότητα αυτεξούσια; Από πότε πρέπει να μεταλλαχτεί ο όποιος άνθρωπος κατά πώς αρέσει και βολεύει τους άλλους ώστε να τύχει αποδοχής ή να τον… αγαπούν;
Όμως δε φταίνε μόνο οι άλλοι, αλλά κι εμείς, που η ρημάδα η ανασφάλειά μας, μας οδηγεί να σκύβουμε, οπότε μια χαρά μας ανεβαίνουν στο σβέρκο. Δυστυχώς χρειάζεται πρώτα να πάθουμε για να μάθουμε, όπως χρειάζεται και να μεγαλώσουμε αρκετά για να μη νερώσουμε άλλο το κρασί μας.
Κι αν τελικά αποδειχτεί πως έτσι δε θα συνυπάρξουμε με σύντροφο, με φιλίες ή οτιδήποτε… είναι τραγικό, λυπηρό, αβάσταχτο, μα απολύτως ΟΚ!
Τι κάνω λοιπόν; Τα πάντα εκτός από το να ανέχομαι πια!
Θώμη Μπαλτσαβιά
Απάντηση