Θυμάμαι το πρώτο βλέμμα, την πρώτη κουβέντα, τα πρώτα βήματα στον ίδιο δρόμο… Όλα έμοιαζαν αληθινά, και κάθε υπόσχεση φαινόταν τόσο ειλικρινής, που νόμιζα πως θα κρατούσε για πάντα.Όλα ήρθαν γρήγορα. Το πρώτο “σ’ αγαπώ”, το πρώτο πρωινό μαζί, το πρώτο “δεν έχω ξανανιώσει έτσι”! Και για έναν περίεργο λόγο, παρότι κάτι μέσα μου ‘κλωτσούσε’ … Συνεχίστε να διαβάζετε το Με πόνεσες, αλλά μ’ έμαθες και πόσο αντέχω.