Δεν ξέρω και ίσως δεν δικαιούμαι να μιλήσω για όλους. Θα μιλήσω λοιπόν για μένα σίγουρα και θα υποθέσω ότι προφανώς αφορά πολλούς.
Συνήθιζα να βάζω ανθρώπους, όχι απλά ψηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων μου, αλλά πάνω κι από εμένα. Δεν ξέρω γιατί, ούτε πώς. Ήταν μια αυτοματοποιημένη διαδικασία.
Χρησιμοποιώ αόριστο, όπως είναι ευκρινέστατο και διόλου τυχαία. Δεν το κάνω πια κι ευτυχώς και θέλω να βροντοφωνάξω σε όλους να μην το κάνουν, μα προφανώς είναι κάτι που θα συμβεί στον καθένα στο χρόνο που πρέπει.
Μάλλον για να αλλάξει αυτό, υπάρχει μια διαδρομή που δε μπορείς να παρακάμψεις. Τελικά όμως… ένας άνθρωπος πρέπει να μετράει πιο πολύ. Κι αν θες να μάθεις ποιος είναι, τρέξε γρήγορα σε έναν καθρέφτη!
Ναι. Κανένας δεν είναι πιο σημαντικός για τον καθένα από τον εαυτό του. Γιατί με αυτόν πορεύεσαι, αυτόν ταλαιπωρείς και σε αυτόν βασίζεσαι στο ταξίδι που λέγεται ζωή. Οφείλεις να τον βάλεις προτεραιότητα λοιπόν. Επιβάλλεται να τον φροντίσεις για να σε φροντίσει κι αυτός κάθε στιγμή.
Αυτό δε σημαίνει, πάμε στο άλλο άκρο, βέβαια. Δεν προϋποθέτει να λειτουργήσει εγωιστικά σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους, όμως για το Θεό, αν τον παραμελήσεις και παλεύεις για κάποιον άλλον περισσότερο, θα γυρίσει μπούμερανγκ.
Δεν τίθεται θέμα αν θα πάει καλά, αν εκτιμηθεί ή όχι, που στις περισσότερες περιπτώσεις δε θα συμβεί αυτό, αλλά θα χάσεις εσένα.
Εγώ με έχασα. Εγώ στερήθηκα, εγώ έφτασα να μαλώσω με τον εαυτό μου στην ατέρμονη κι αγωνιώδη προσπάθειά μου να ευχαριστήσω οποιονδήποτε άλλον εκτός από μένα.
Δεν ξέρω αν είναι τόσο απλό όσο μοιάζει: ότι είσαι ένας καλός άνθρωπος, δηλαδή με ενσυναίσθηση σαφώς κι ευαισθησία. Και ποιος σε διόρισε Μητέρα Τερέζα; Αλλά ok, δεν απαγορεύεται, αν πρωτίστως δε σε αμελείς.
Το ζήτημα είναι, αν κι εφόσον υποβόσκουν βαθύτερα αίτια, να μην είσαι η προτεραιότητα του εαυτού σου, όπως ο φόβος απόρριψης, η ανασφάλεια και σίγουρα η αγωνία της επιβεβαίωσης.
Ακόμη χειρότερα; Έχεις λανθασμένη άποψη φτιάξει για την αγάπη, αν έμαθες να τη διεκδικείς με το να σε παραμερίζεις και να χρίζεις κάποιον άλλον άξονα της ύπαρξής σου.
Πες μου ότι δε χτύπησα φλέβα!
Με μαθηματική λοιπόν ακρίβεια, αυτή η τακτική, κάποιο ξημέρωμα θα σε βρει άδεια, εξαντλημένη, να ακροβατείς στο πουθενά είτε μόνη είτε με παρέα… μα το ίδιο κάνει.
Και μάντεψε: για σένα ίσως δεν θα είναι κανείς εκεί να απλώσει το χέρι ή κι αν είναι, δε νομίζω ότι θα κάνει για σένα τα δέοντα.
Γι’ αυτό σύνελθε, όπως συνήλθα κι εγώ, κι αφού πληρώσεις το τίμημα, πίστεψέ με: Ένας άνθρωπος πρέπει να μετράει πιο πολύ. Κι αν θες να μάθεις ποιος είναι, τρέξε γρήγορα σε έναν καθρέφτη!
Θώμη Μπαλτσαβιά
Απάντηση