Υπάρχουν πράγματα που θα προτιμούσα να μην είχα δει ποτέ.
Όχι γιατί ήταν σκληρά στην όψη, αλλά γιατί ρίζωσαν μέσα μου.
Γλίστρησαν σιωπηλά εκεί που η καρδιά είναι απροστάτευτη, στα μέρη του εαυτού μου που δεν λέγονται, και έμειναν.
Η μνήμη έχει έναν τρόπο να γυρίζει σε συναίσθημα, και το συναίσθημα με τον καιρό να βαραίνει σαν πέτρα.
Μας μάθαν ότι βλέπουμε με τα μάτια.
Αλλά ο πόνος βλέπει βαθύτερα.
Μπαίνει στα κόκαλα, κάθεται στο στήθος, εκεί που η ανάσα θα έπρεπε να είναι απλή, ανάλαφρη.
Κι όμως, γίνεται κόμπος.
Γίνεται βάρος.
Κάποιες εικόνες δεν ξεθωριάζουν.
Δεν είναι καν εικόνες πια.
Είναι εκείνες οι πληγές που μοιάζουν κλεισμένες.
Αλλά ξέρεις, με έναν τρόπο που δεν εξηγείται, ότι ποτέ δεν έκλεισαν πραγματικά.
Λένε πως ό,τι δεν ξέρεις, δεν πονά.
Και το πιστεύω καμιά φορά.
Η άγνοια έχει ένα χάδι μέσα της, μια απαλότητα, μια ησυχία που μοιάζει με καταφύγιο.
Αλλά όταν έχεις δει, όταν έχεις μάθει, όταν έχεις νιώσει — δεν υπάρχει δρόμος πίσω.
Κάτι μέσα σου έχει ήδη αλλάξει τόπο.
Κι έτσι μένω με όσα δεν ξεχνιούνται.
Με αυτά που επέστρεψαν κάθε φορά που τα έδιωξα, με όσα έγιναν σκιά πίσω από κάθε νέα αναπνοή.
Και κάποιες νύχτες, όταν όλα είναι ήσυχα, τόσο ήσυχα που σχεδόν ακούω την ψυχή μου, θυμάμαι για λίγο πώς ήταν να μην θυμάμαι, καθόλου.
Μαρία-Χριστίνα Δουλάμη
https://mcswhispers.
Instagram: @words_or_whispers
Απάντηση