Κι είναι φορές που νιώθω σαν τον Άτλαντα, εκείνον τον Τιτάνα που είχε τιμωρηθεί να κρατάει εσαεί τον ουρανό στις πλάτες του. Κι είναι φορές που νιώθω να λυγίζω απ’ το βάρος, γονατίζω και άηχα ουρλιάζω, μέχρι να καταφέρω να ξανασηκωθώ. Κι είναι το βάρος που με λυγίζει, μα πιο πολύ λυγίζω από θυμό κι … Συνεχίστε να διαβάζετε το Κι αν σε λυγίζει η αδικία για όσα έδωσες και για τα τίποτα που πήρες, σκέψου πόσα “ναι” ξεστόμισες χωρίς να τα εννοείς….