Και στάθηκες μπροστά μου αρματωμένος με πληγές, ανασφάλειες, πόνους και προδοσίες που σου χάρισε το παρελθόν. Στάθηκες μπροστά μου και μου έτεινες το χέρι. “Ας προχωρήσουμε μαζί…” μου είπες. Χάιδεψα τις πληγές σου, αγκάλιασα τις ανασφάλειές σου, φίλησα τους πόνους σου, νανούρισα τις προδοσίες σου. Και δεν με τρόμαξαν οι ασπίδες σου, η αλήθεια φωτίζει … Συνεχίστε να διαβάζετε το Μα να θυμάσαι πως εγώ στάθηκα άοπλη μπροστά σου….