Μέσα στη νύχτα, έσκισε στα δυο θαρρείς την σιωπή το ουρλιαχτό μου. Κι ήρθαν φωνές και κλάματα γοερά να συμπληρώσουν το μακάβριο σκηνικό. Κι έγινε ο νους μου ένα κουβάρι που μέσα του έκλεισε σκέψεις και πόνους και θυμούς κι ό,τι υπήρχε στην ψυχή μου. Και δεν ήταν λόγια αυτά που ξεστόμιζα, άναρθρες κραυγές ήταν. … Συνεχίστε να διαβάζετε το Είσαι κι εσύ, που αγάπησες τα σκοτάδια μου….