Κάποτε κουλουριαζόταν στην αγκαλιά σου και γινόταν μικρή, μια σταλιά, ένα μικρό κουβάρι να χωρέσει μέσα στα χέρια σου. Κάποτε αποκοιμιόταν με το κεφάλι της στο στήθος σου, να νανουρίζεται απ’ το χτύπο της καρδιάς σου. Κάποτε σ’ έσφιγγε πάνω της κι ένιωθες κάθε κύτταρο του κορμιού της να σε ζεσταίνει τόσο δυνατά, που έφτανε … Συνεχίστε να διαβάζετε το Αυτοί που δίνονται απόλυτα κι ολοκληρωτικά, φεύγουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.